jacomina blogt

Op de koffie bij König Ludwig

2012-02-02T12:10:00.000+01:00

Het Sölden weekend van twee weken terug was ter voorbereiding op de König Ludwig Lauf van dit weekend. Vanavond trein ik richting Zuid Duitsland met Oberammergau als eindbestemming. In het Beierse land mag ik twee dagen langlaufen: zaterdag 50KM skaten en zondags 50KM klassieken.

Het parkoers van deze tochten loopt langs het kasteel van König Ludwig - het sprookjeskasteel dat model stond voor kasteel van Doornroosje.

König Ludwig II was een van de bekendste koningen van Beieren. Hij ging als sprookjeskoning de Duitse geschiedenis in. König Ludwig II werd in 1845 geboren en was reeds met 18 jaren oud koning. Hij hield van Franse kastelen en de leefstyle van de 18e eeuw (roccoco - pruiken). En hij hield van Wagner, dat liet hij blijken door hem financieel flink te steunen. Op de koffie gaan bij Ludwig gaat helaas niet, hij overleed op 40-jarige leeftijd op mysterieuze wijze.

Terug naar mijn langlaufavontuur; tijdens mijn trainingsweekend in Sölden heb ik alleen geskate - dat is de 'free style'-techniek waarbij je een schaatspas gebruikt. Het klassieken, in de twee getrokken spoortjes, ga ik vrijdag nog even oefenen in de Beierse sneeuw. Kortom, ik ben er bijna klaar voor...

Nog even mijn skies waxen zodat we vrijdagochtend meteen de sneeuw in kunnen en mijn tas pakken. Het is duidelijk - koude wax op de latten en heel veel laagjes in de tas. Net als in NL zal het daar koud zijn - weersvoorspellingen geven -15graad aan voor komend weekend - iekssss.

Winterweekend in Sölden

2012-01-29T14:37:00.000+01:00

Maandag 16 januari 2012 – SMS-verkeer

SMS naar broer: Broer, bij genoeg sneeuw in Sauerland dan as wknd langlaufen; zat.ocht. weg en ma.avond terug-interesse?

SMS van broer: Ga zat ocht weg naar Solden n ben wo av terug! Interesse?

De dagen daarop werd duidelijk dat het warm was in Sauerland; bij neerslag zou dat geen sneeuw blijven. Dus broer gepolst of er wellicht plekkie vrij is in zijn gezelschap. Donderdagavond krijg ik te horen dat ik mee mag op ‘mannenweekend’!

Zaterdag 21 januari 2012 – Jodelahitiee

Het is zaterdag en ik mag me melden op Zwammerdam - daar komt het merendeel van de groep vandaan. Vijf mannen en ik rijden richting het zuiden. Het wordt een wat langere rit dan gedacht – in Zuid Duitsland staat de snelweg compleet vast. Het sneeuwt – het stormt in de Alpen; hierdoor staan een aantal belangrijke doorgangroutes naar Oostenrijkse ski-gebieden vol. We gaan nu niet sneller dan stapvoets. Uiteindelijk lost het grootste leed voor ons zich op en valt de vertraging mee – 13,5uur onderweg geweest.

Om meteen goed in de stemming te komen, duiken we de kroeg in. De mannen zijn al vaker in Sölden geweest en we struinen een paar tenten af om bekenden gedag te zeggen. Na de disco-tent zit ik er toch wel doorheen en zoek mijn mandje op – de mannen gaan door, uiteraard.

Zondag 22 januari 2012 – bus in bus uit

Deze drie dagen ga ik benutten om mijn skatinggevoel wat af te stoffen. Binnenkort mag ik namelijk een toertocht van 50KM doen bij de KönigLudwig Lauf! Na het ontbijt ga ik aan de slag met mijn latten – reiswax eraf, glijwax erop.

Nu op zoek naar een skating-loipe! In het hotel gevraagd of deze ook in het dorp is. En jawel, paar honderd meter lopen en ik kan zo de ‘anstrengende’ loipe op stappen. Euhm, inderdaad er is wel een loipe maar alleen klassiek. Dus terug naar het dorp; nu in een sportzaak gevraagd waar ik het beste kan skaten. UnterGurgl werd me verteld – een kwartier met de ski-bus verder het dal in (naar het zuiden). Daar ligt tegenover de ski-lift een mooi plateautje waar naast geklassiekt ook geskated kan worden. Klinkt goed – in de skibus de chauffeur gevraagd me er op de juiste plek uit te gooien. Een kwartier later mag ik uitstappen, aan de voet van een lift. Ik kijk naar het plateau maar zie verdacht weinig sporen liggen. Ik loop door met de latten in mijn hand – er lijkt verderop een loipe te liggen. Afijn, kilometer verder toch maar even gevraagd bij een hotel. Aber nein, alle Loipes sind geschlossen von hier bis oben – Lawinegefahr. Tja, dan maar weer terug naar Bushaltestelle en terug naar Sölden.

Bij de lift is ook een sportzaak – hier nogmaals vragen. Hier krijg ik te horen dat ik ‘bescheid’ naar Längenfeld moet gaan. Half uur wachten en daar heb ik weer dezelfde buschauffeur. Hij brengt met nu in een klein uur naar Längenfeld; overigens mag ik van hem best de hele dag in de bus blijven zitten, vind ie wel gezellig. In Längenfeld mag ik bij een loipe uitstappen en ik zie skaters! Ik blijk de hotspot van het complete dal te hebben gevonden – een ronde van 5KM en van 11KM om te skaten.

Voor ik start, lunch ik eerst (ja zover is de dag al om eer ik op mijn latten sta) en ga dan aan de slag. Heerlijk wat rondes kunnen maken en warempel wel 7 skaters tegen gekomen. Mijn wax-keuze was overigens perfect – ik gleed goed!

Einde van de dag de mannen in hun eerste apres-ski-hut opgezocht. Een paar biertjes en ik houd het voor gezien – morgen wil ik weer mooie KMs maken.

Maandag 23 januari 2012 – latten aan en latten uit

Om acht aan het ontbijt en daarna nieuwe glijlaag op mijn latten zetten – gister toch behoorlijk wat wax eraf gelanglauft. Vandaag weer naar Längenfeld om mijn KMs te draaien. Gister was ik er al achter gekomen dat er elke 10min een bus tussen Längenfeld en Sölden rijdt; dus ik verwacht nu snel op mijn bestemming te zijn. Helaas, elke 10min rijdt er inderdaad een bus echter alleen Sölden in en ze mogen geen passagiers mee naar Längenfeld nemen…rare bedoening. Het jammere is dat ik daar pas na ruim een uur achter kom (mezelf 3x voor bus geworpen maar ze stopten niet). Mijn strategie, instappen in bus die Sölden binnenrijdt en niet uitstappen eer deze terug in Längenfeld was, bleek te werken – buschauffeur was in eerste instantie niet zo gecharmeerd van mijn plan. Maar na mijn charme-offensief zette hij mij precies bij de loipes af.

In de ronde van 11KM moet er zes keer een weg overgestoken worden. Op zondag was er echter nog niet gestrooid en kon je met je latten doordenderen. Nu ligt er echter een laagje grit op de weg – dat betekent dus binnen elke KM de latten uit, oversteken en latten aan. Dat schiet niet op als je KMs wilt maken; nieuw plan, elke stuk 2x heen en weer, dat betekent na 1 ronde meteen 22KM in de pocket en dan tikt en ineens wel weer aan met de KMs.

Bakkie tussendoor en weer verder sporen.

De bussen terug naar Sölden gaan niet wederom niet zo regelmatig – maar nu weet ik precies de vertrektijd dus sta op het juiste moment bij de halte. Weer aangeschoven bij de après-skiende mannen die al flink in de stemming zijn.

Dinsdag 24 januari 2012 – wanten aan en wanten uit

Yes, het heeft vannacht gesneeuwd en alles is alweer bedekt onder een mooie witte laag! Verse poeder voor de skiërs maar als skater ben ik er niet heel erg blij mee. Nu eerst naar de Tourist Information gestapt om te vragen welke loipes geprepareerd zijn. Ik krijg de tip om in het dorp te blijven – hier wordt nog gespoord en andere gebieden is nog onzeker. Wandelend met de latten in de hand zoek ik het parkoers van 1,5KM op.

Op het moment dat ik aankom, komt ook de piste-prepareer-meneer aan. Hij zal de loipe extra breed maken voor mijn skating – dank u wel! Het sneeuwen is inmiddels opgehouden maar de snijdende wind is gebleven. Dat betekende zweten met wind mee en bibberen met wind tegen. Mijn ‘over’-wanten bewijzen goede dienst: flapje naar achter met wind mee en flapje over de vingers met tegenwind.

Met zo’n parkoers van 1,5KM wordt je niet echt door de omgeving gestimuleerd om KMs te maken – dus maak ik er een intervaltraining van. Elke derde ronde zo hard mogelijk en proberen de techniek vast te houden. Uiteindelijk kan ik me een hele dag vermaken op het kleine rondje en kom tevreden terug in het hotel. Reiswax op de latten zetten en door naar de kroeg voor de laatste keer après-langlaufen. Het is bargezellig in de kroeg – weinig vrouwen en veel mannen; het ontbreekt me dus niet aan aandacht.

Woensdag 25 januari 2012 – Pompiedom

Vandaag reizen we terug – uitgebreid ontbijtje genomen zodat we kunnen uitbuiken in de auto. The Doors in de CD-lade en terug naar NL kachelen. Vanwege lawinegevaar op de Fernpass moeten we omrijden maar verder verloopt de terugreis voorspoedig. Na 11uur schuiven we aan de bij de Chinees om dit winterweekend af te sluiten. Ik heb genoten van de sneeuw, de omgeving en vooral ook van het gezelschap – superfijn dat ik mocht aansluiten met dit mannenweekend.

UTMB eruit - op naar plan B!

2012-01-20T10:31:00.001+01:00

Net gelezen dat we eruit liggen bij de loting van de UTMB - jammer. Maar niet getreurd - zat andere plannen! Ik noem het plan B; maar voor ik ging loten voor de UTMB was het gewoon mijn plan A.

Komend seizoen een triathlonseizoen - lekker zwemmen, fietsen en rennen. In ieder geval een en misschien wel twee hele triathlons starten om de schwung weer te pakken te krijgen en als het lekker loopt in 2013.. wie weet Hawaii?! Kortom, ik blijf niet stil zitten. Sterker nog, ik ga nu snel spullen pakken voor een lang weekend langlaufen in Oostenrijk! Mijn eerstvolgende event is de Konig Ludwig Lauf.

Koenig Ludwig

2012-01-16T13:32:00.000+01:00

Naast het hardlopen, fietsen en zwemmen heb ik in de winter nog een andere sportpassie: langlaufen! Heerlijk cruisen door een witte wereld, geluiden gedempt door de sneeuw, frisse neus, knisperende sneeuw..

Nog drie weken en dan is het tijd voor de Koenig Ludwig Lauf. Een weekend in het teken van langlaufen: zaterdags een tocht van 50KM free style en zondag 50KM klassieken.
Hopelijk valt er deze week nog een pakje sneeuw in Duitsland om as weekend de latten uit te proberen - toch wel fijn om wat geoefend te hebben voor die 50KMs gestart worden!

Startnummer zaterdag 1397
Startnummer zondag 3481

3.0 in Egmond

2012-01-15T13:06:00.000+01:00

Via Facebook en twitter had ik de hulp ingeroepen bij mijn keuzestress. Op zaterdagavond was ik er namelijk nog steeds niet uit - zou ik de halve marathon op mijn FiveFingers lopen of Nike FREE 3.0? Opmerking over de schoenen: FiveFinger nooit langer dan uur op gelopen en 3.0 krijg ik blaren van.

Naast alle comments:

* links, alleen al omdat ze gewoon zo vet zijn :)

* Beiden, doe eens gek, het is toch maar een halve marathon

* Op het strand hoef je helemaal geen schoenen aan!

* Die linker zou ik niet doen. Is een beetje versleten

kwam de 3.0 als een nipte overwinnaar uit de telling naar voren.

Startnummer van NetApp had ik via clubbie Arnout bemachtigd; dat betekende een plek in het recreanten businessloop-vak; ofwel, net na de wedstrijdlopers onder de startboog door.

Van meet af aan ging het al hard (voor mijn doen). Ik liep een stukje op met een man die voor het eerst een halve deed - hij vroeg me op welke tijd ik mij richtte. Ach ik had geen idee - mijn laatste halve marathon was anderhalf jaar geleden en in die tussentijd geen enkele keer korter. Ik had dus geen referentie-kader en ook het gevoel van goed indelen was ik een beetje verleerd. Achter mij hoorde ik een stem zeggen dat ze 'die daar met die twee staartjes' in de gaten moesten houden omdat het tempo precies goed was. De mannen gevraagd welk tempo voor hen dan precies goed was. 4:24 op de KM => ieks dat is hard! Dood of de gladiolen dan maar.. De eerste helft ging als vanzelf - voor de wind over hard zand, wazig zonnetje in het gezicht: heerlijk! Tweede helft ging glooiend terug door de duinen - beetje wind tegen en nu zonnetje in de rug. Prima te doen mits ik die eerste helft niet zo hard door gelopen had..ik zakte dus iets terug. Laatste heuvel in het dorp viel me eigenlijk mee dus ik kon een sprintje trekken naar de finish. Hijgend stond ik na de streep bij de komen. De 'stem' van 4:24 kwam op me af en bedankte me voor de eerste helft; hij had z'n streeftijd gelopen. Uiteraard graag gedaan, maar de volgende keer zorg ik dat ik de tweede helft bij hem kan aanhaken...

Wedstrijd: Halve marathon van Egmond

Schoenen: Nike FREE 3.0

Tijd: 1.35.59uur

2012-2013

2012-01-06T15:13:00.000+01:00

Vandaag mijn sportplannen voor de komende jaren wat concreter gemaakt.
Zie video:

Verklarende teksten:
UTMB - Ultra Trail du Mont Blanc
ingeloot - meedoen met UTMB
uitgeloot - niet meedoen met UTMB
Hawaii - Wereldkampioenschappen IronMan

May all your trail running dreams come true in 2012!

2012-01-05T23:53:00.000+01:00

Pompiedom - zou het dit jaar gaan gebeuren? Rondje MontBlanc, 166KM en 10.000hoogtemeters.. (fingers crossed & shaking knees)

2012 vervolg

2011-12-05T14:45:00.000+01:00

In mijn vorige blog publiceerde ik een lijstje met leuke dingen om te doen. Inmiddels is deze lijst niet korter geworden - sterker nog, deze wordt uitgebreid met twee speciale events. Een die ik zeker ga starten en een waar ik wellicht voor ingeloot wordt.

Op 4 en 5 februari 2012 sta ik aan de startlijn van de König Ludwig Skilanglauf. Zaterdag staat daar een 50KM cross country en zondags over dezelfde afstand klassieken. Nu dus duimen voor sneeuw in NL om wat langlaufmeters te kunnen maken..

In het weekend van 31 augustus volgend jaar wordt de UTMB gelopen. Voor de ultra's een begrip voor de meeste anderen onbegrijpelijk. De UTMB is de Ultra Trail du Mont Blanc; een ultraloop over 166KM met zo'n 10.000hm. Afgelopen jaar heb ik voldoende punten binnengelopen om me in te mogen inschrijven voor dit ultra-event. De wedstrijd wordt altijd zwaar overschreven - dus kleine kans om ingeloot te worden. Eerst maar beginnen met het droogoefenen van het langlaufen..

keuzes voor 2012

2011-11-21T14:35:00.002+01:00

Lastig hoor om keuzes te maken. Het criterium 'leuke dingen doen' levert een nog langere wensenlijst op van activiteiten...
Vooruit om een paar bomen in het bos te ontwaren: de lijst 'moet' een triathlon bevatten en een ultra. Dat zijn mijn huidige sportliefdes. En met die keuzes komt er al wat meer zicht op een kalender - de triathlon wat later in het seizoen in verband met de nodige fietskilometers in het zonnetje en een ultra wat eerder in het jaar, want lopen kun je altijd.

Afijn, nog steeds heel veel events op de kalender die zo leuk klinken en lijken. Ander criterium, voor met name de triathlon, is bergen. Beter gezegd het gebrek aan bergen. Ondanks dat ik enorm kan genieten van fietsen in de bergen, heb ik geen klimmerstalent. Afdalen vind ik geweldig maar uiteindelijk rij ik zo langzaam omhoog dat het snelle afdalen niet voldoende tijdswinst oplevert voor een schappelijke fietstijd. Het wordt dus een triathlon in vlak, danwel licht glooiend landschap. Bij het lopen heb ik er minder problemen mee dat ik langzaam omhoog wandel - beleving is dan intenser dat ik het amper door heb..

En die beleving van een event vind ik ook belangrijk - een Ironman is geweldig om mee te maken, een groot sportcircus met vele deelnemers. Voor mij hoeft dat dit jaar niet, een kleinschaliger event waar je niet overhoop gezwommen wordt, telkens in de remmen moet omdat je anders draft en moet slalommen om de deelnemers die er bij de marathon niet zo frisjes meer bij lopen. Voordeel van ultra is dat deze bijna altijd kleinschalig zijn - zoveel gekken zijn er niet die zo graag langer dan een marathon gaan hardlopen.

Afijn - wat data op een rij, commentaar/ideeen zijn welkom!
2012-03-24 Eco Trail de Paris 50KM in Frankrijk met finish op Eiffeltoren
2012-04-21 Bouillonante Trail 50KM in Belgie
2012-05-06 Koning van Spanje 30KM trail in Limburg (geen ultra maar wel een must-do)
2012-05-12 Rennsteiglauf in Duitsland, 73KM
2012-06-10 Schloss Moritzburg Triathlon in Duitsland (ooit al eens gewonnen..)
2012-07-28 Swiss Alpin Marathon 80KM in Oostenrijk
2012-08-04 Rondje Eilanden Vinkeveen (zwemmen-rennen)
2012-08-05 Ostseeman (triathlon) Gluecksburg in Duitsland
2012-08-12 Challenge (triathlon) Copenhagen
2012-08-26 Podersdorf (triathlon) Austria
2012-08-xx 2mijl van Groningen (zwemmen)
2012-09-08 Almere (triathlon) in de polder (vlakker dan vlak)
no worries - ik ga niet alles doen...

loopjaar zit er op - volgend jaar weer triathlon..?

2011-10-28T14:32:00.000+02:00

Dit jaar stond voor mij in het teken van de Transalpine Run - supergaaf event waarbij je van Duitsland, via Oostenrijk en Zwitserland naar Italie rent in 8 etappes. Samen met Chantal (team FromUtrechtwithLove) heb ik dit avontuur overleefd - elke dag gemiddeld 35KM rennen in de bergen kun je met recht een avontuur noemen.

Nu heb ik de schoenen in de spreekwoordelijke wilgen gehangen en ben ik aan het kijken naar volgend jaar. Hardlopen is geweldig, maar ik miste toch wel het fietsen en zwemmen de afgelopen maanden... dus grote waarschijnlijkheid dat je me volgend jaar weer aan de startstreep van een triathlon ziet. En jawel, voor diegenen die mij een beetje kennen..dit zal inderdaad dan minimaal een halve dan wel een hele triathlon zijn. Deze diesel gaat niet voor minder..

En zou ik dan weer zo'n mooie prestatie kunnen neerzetten als in mijn laatste hele in Barcelona: 2e plek in age group?!

French mountains by bike and running

2011-07-24T11:50:00.001+02:00

End of June I was lucky to be in the Pyrenees as a guide from En Route for a cycling week. Not only do I love to run in the mountains, cycling is magnificent! During this we week we made a very nice trekking from the east to the west of the Pyrenees. A few years ago I cycled the Spanish side by mountain bike (see also my pirineos blog) and now it was time to ‘do’ the French side by racing bike. As a guide I could only cycle half the way – the other days I was in the following car, handing out water and bananas to the group.
Every time it is a surprise who is in the group, this time it turned that almost the whole group was from the same cycling club not far from my home town. Even more, I've been a member from that club a few years ago! It turned out that only my colleague from En Route wasn't training on the wolds of Utrecht..

On Sunday we started in Narbonne; this day I would be in the bus. So I started the day with an early run through the city. Running along the river in the early morning sun, I suddenly found myself flat on the path…a common habit of me, I forgot to lift my left foot. Not really a good take off for this week – fortunately I wasn’t hurt.

Day one let the cyclists to Quillan – this was a short hilly ride so there was some time left for me to run in the afternoon. I took a mountain bike route – 8KM horizontal and 250m vertical. After an hour, at ¾’s of the round I lost the track and ran the wrong way; back to the hotel I refilled my water bottle and decided to do a next round. The map wasn’t really detailed but it couldn’t be much more climbing or more KMs – at least I thought so. On my second round I managed to keep on the track and it took me two hours before I got home…oops there goes my confidence! Two hours to run 8KMs horizontal and 250m vertical => I hope the map was wrong..

Day two I could cycle – it had been quite a while since I cycled in the mountains, so I had to ‘dust off’ my climbing muscles to get started. To my surprise I managed to climb the 1800 vertical meters easily. So with relatively good legs I arrived that evening in Tarascon.

Day three was again a day in the bus. The weather was excellent, maybe even a little bit too hot for the climbing parts – but hey, I was in the bus with the windows wide open! As there were more KMs to cover for the group, there was not much time left for running that day. So I did a small orientation run around Luchon to discover the nice paths for the day after (rest day for the group – running day for me!).

That night there was thunder and lightning, temps went down quickly. On my orientation run I discovered that there were only down hill mountainbike tracks – so these were too steep to run up hill. So I ran on the road up to SuperBagneres, a ski resort at 1800meters. From there I took the fastest (is also steepest) tracks downhill. The last part was the former track of the ‘cremalliere’. I was lucky that day – a bit cold up the mountain but no rain.

On day five I could join the group for cycling. We went up the Col de Peyresourde – it was still a bit cold and there was a lot of fog. During the climb I could stay warm enough, but on top we waited for the last ones before we went down. Even though I had put on extra layers, including gloves, it was too cold for me. My bike was shaking because I was shaking – I couldn’t help it. I was glad when the climb from the next col started, I was getting warmer again. Col de Aspin was a nice one, climbing went super and at the top I immediately went down, scared to get too cold again. After lunch we went on to climb the Tourmalet – I reached the top but it took a lot of energy and strength. Going downhill was no problem, but we were glad we reached the hotel in Argeles Gazost at the end of the afternoon.

For day six I had planned a run – but my upper legs were hurting too much from the day before. The weather cleared up again and the temps were rising again. So with good weather we arrived at Mauleon.

The last day I had the opportunity to run for an hour and a half on the way to Bayonne. So I stopped the car in Hasparre, really nice environment with hills. My legs were still hurting from the Tourmalet-day; so it was an easy run on the road.

It was a great week – very good for my first running KMs in the mountains (in preparation of the Salomon 4Trails and Transalpine Run later this year). It was an ideal combination of work and sports!

Forestwarming 2011

2011-05-09T19:57:00.000+02:00

In februari verhuisde ik naar Hilversum, beter gezegd Hilversum Zuid. Een landgoed delen met 4 clubgenoten van Hellas - uniek en vooral geweldig. Het landgoed is groot, bos en heide zijn onze tuinen en er is een zwembad. Goede reden om een Forestwarming te organiseren.

Zie hier het resultaat:

en de dag erna...

Stilte

2011-04-03T20:19:00.000+02:00

Het is een beetje stil op mijn blog maar dat betekent niet dat ik stil zit... Sterker nog, ik ben druk in de weer met mijn uitdaging van 2011: de Transalpine Run. Samen met Chantal vorm ik het team From Utrecht with Love. Naast de vele trainingskilometers die we rennen, zoeken we de media op voor de nodige publiciteit, proberen we sponsoren aan ons te koppelen en, niet geheel onbelangrijk, hopen we veel geld op te halen voor het goede doel. Je kunt mij (samen met Chantal) volgen op fromutrechtwithlove.blogspot.com!

Na 11-09-11, de dag dat ik mijn renschoenen (tijdelijk?) in de wilgen hang, kun je weer updates verwachten.

Transjurassienne 2011 - weinig sneeuw veel zon

2011-02-14T13:29:00.000+01:00

Transjurassienne, bekend van de 76KM skate (een van de langste langlaufmarathons van de wereld), organiseerde afgelopen weekend een mooie ultra: 50KM klassiek op zaterdag en 76KM skate op zondag => mijn winteruitdaging van 2011! Helaas zat het de laatste weken niet mee met de sneeuwval - we moesten het doen op een oude sneeuwlaag van december die sterk gereduceerd was. Overal groen, temperaturen van boven 0 en toch is het de organisatie gelukt om een parkoers uit te zetten van 32KM lengte waar we beide dagen 42KM konden langlaufen. Minder KMs maar zeker niet minder zwaar; er was uitgeweken naar een alternatief parkoers met fikse klimmen en de sneeuw was erg zwaar. In het zonnetje met temperaturen van rond de 5 graden was het dus erg zweten! Maar supermooie omgeving - volgend jaar wellicht in de herkansing!

Uitslagen:
42KM klassiek: 3:49.39,86, 9e in categorie
42KM skating: 3:43.04,70, 34e in categorie

uitdaging op de valreep van het jaar: WCC

2010-12-12T23:01:00.001+01:00

West Coast Challenge 2010 - Chantal en ik zijn finishers!

In het kort:
Twee personen, een fiets, 135KM van Den Helder naar Hoek van Holland op 1 dag.

In het lang:

Twee maand geleden verspreidde een clubgenoot de aankondiging van de West Coast Challenge; van Den Helder naar Hoek van Holland in koppel waarbij de een loopt en de ander fietst, wisselen onderweg mag je zo vaak doen als je wilt. Met recht een Challenge want deze kuststrook is zo'n 120KM lang en van/naar startplaats kom je toch snel aan 135KM! Aangezien Chantal en ik plannen hebben om volgend jaar de Trans Alpine Run te starten, was dit een goede gelegenheid om elkaar te leren kennen op gebied van samenwerken, motiveren, presteren, bikkelen, etc. De datum werd genoteerd in de agenda's en door Marcel werd natuurlijk weer een eindtijd voorspeld.

De Berenloop lag mooi op de aanlooproute voor de Challenge - die paar KMs op het strand waren voor ons de eerste keer hardlopen op het strand. Die KMs gingen goed, maar het is niet vanzelfsprekend dat de hele kustlijn de hele dag er zo strak bij ligt. Verder waren we erg bezorgd over het fietsen - een korte, niet afgemaakt door 3x lekrijden, training op Soestduinen maakte ons niet vrolijker. Toch de moed bij elkaar gescharreld en ons ingeschreven voor deze Challenge.

De voorbereiding was grondig - kaarten bestuderen, route noord-zuid en zuid-noord van KM tot KM uiteengezet (wind zou bepalen waar we zouden starten), eb+vloed in kaart gebracht, begeleiding/coaches ingeschakeld, supporters geregeld voor onderweg. Ondanks dat we zoveel geregeld+georganiseerd hadden, kreeg ik maar met moeite mijn persoonlijke voorbereiding klaar. Normaliter geen problemen voor mij met spullen pakken, voeding organiseren, logistiek dingen regelen - afgelopen week was een regelrechte ramp en dus leverde dat bij mij wel wat stress op.... Maar toch nog op tijd alles gefixed.

Vrijdagavond mochten wij ons melden bij het KIM in Den Helder; twee hele grote tassen gevuld met spullen + eten onderweg. Rest van spullen (extra eten + reservekleding + reserveschoenen) zouden op zaterdag meekomen met onze coaches. 's Avonds nog een briefing waarin doodleuk werd aangekondigd dat vloed in zou zetten vanaf 6 uur - SCHRIK, wij hadden rekening gehouden met een uur later. Dat betekende dat we wellicht van tactiek moesten veranderen... Wij wilden bij voorkeur ieder de helft doen - Chantal deel 1 rennend en ik deel 2. Om half twaalf nog een blik op de kaarten geworpen en geconstateerd dat als we rap van start zouden gaan, we wellicht met vloed nog aardig uit zouden komen. Met een aardig gerust hart gingen we uiteindelijk slapen; het licht in de slaapzaal ging tegen twaalven uit. Ruim drie uur later ging er een wekker - tijd om op te staan, spullen pakken, ontbijten, bidonnetjes vullen. Om half vijf gingen we met 14 teams (9 op hele en 5 op halve afstand) naar de start bij het KNRM-gebouw in de haven. De Challenge is een sponsortocht voor de KNRM; onze bijdragen gaan naar de reddingsbrigade en daarnaast ondersteunden zijn ons bij onze toch langs de kust door als bevoorradingspost te fungeren en soms zelfs als begeleiding van teams (ook bij ons!).

Vijf uur 's ochtends - het startschot valt, onder begeleiding van de KHV-truck (van KNRM) rennen/fietsen we over de dijk langs de noordkant van Den Helder om een aantal KMs verderop het strand op te gaan. Het is pikdonker en we hebben petzls op om bij te schijnen. Het strand ligt er geweldig bij - helemaal strak en het fietsen gaat prima. Ter orientatie: zee op rechts en duinen op links, verder koersen we op achterlampen van anderen en natuurlijk de zwaailichten van de KVH-trucks.
Eerste deel samen op; vlak voor hoogste punt van vloed (paal 13 - die avond ervoor nog bepaald) ging ik (fietser) van het strand om door de duinen naar volgende punt te gaan. Slimme strategie - andere teams hebben daar flink wat tijd verloren door geploeter van fieters. Bij de Hondsbosche Zeewering weer een stuk meegefietst over de dijk en Chantal van nodige voeding+drank voorzien voor volgende stuk zonder gebegeleiding. In Bergen vond ik weer aansluiting, weliswaar net na de zandsuppletie (want daar was geen doorkomen aan op de fiets). Vanaf hier samen naar IJmuiden kunnen gaan - onderweg begeleid door onze coaches, hetzij met thee of stukje rennen/fietsen. Net boven Wijk aan Zee liep onze eerste supporter ons tegemoet, Dirk zou bij ons blijven tot aan Zandvoort! Chantal liep als een jekko de eerste 60KMs naar IJmuiden en liet een aantal duo's die de halve afstand gingen doen, achter zich! Laatste KMs waren zwaar voor zowel loper als fietser, mul zand en telkens weer aanzetten doordat je wegglijd. Allebei keken we niet zo vrolijk meer, maar we keken uit naar de overtocht met een heuse reddingsboot! Binnen no time (echt veels te snel want het was echt kicken) stonden we in IJmuiden weer op de kade. Hier wisselden Chantal en ik van hesje - mijn loopgedeelte startte nu net als mijn tweede leven...

Vol adrenaline maar ook hyperend van alle support startte ik deel 2. Ik danste over het strand met een supportteam van 4mens sterk! Dirk die nog steeds meeliep, Edwin die aangewaaid was en Annick+Judith die bij het wisselpunt stonden te trappelen om mee te rennen. Net boven Zandvoort kwam ook Klaar me nog tegemoet rennen. In Zandvoort nam ik afscheid van de meesten, Marcel ging nog een stuk mee en Chantal was ondertussen weer aangesloten. Op naar Noordwijk en goed kijken onderweg want er was weer een supportteam onderweg: Floor, Ronald en Lobke. Halverwege sloten ze al bij ons aan - hier vond ik het toch wel fijn om Chantal een klein stukje te laten lopen, mijn voeten deden pijn (blaren) en maag was van streek. Na paar KMs kreeg ik het koud op de fiets en wilde ik weer lopen. Ondertussen vast naar coach Marcel gebeld dat ik nieuwe schoenen+sokken wilde in Noordwijk. Hier stond weer een groot team klaar voor ons met thee en jawel 'verse' schoenen, mijn FREEs. Ik vloog snel weer door met alweer Marcel voor een paar KMs aan mijn zijde.

Katwijk in zicht en daarna een lang stuk doorbanjeren naar Scheveningen. Hier had ik het toch wel zwaar; benen gingen verstijven, maar weer iets van streek en ook al wat leeg qua energie. Chantal sprak magische woorden uit: vanaf Scheveningen is het nog maar een halve marathon. Ik fixeerde mijn blik op de wazige contouren van Scheveningen en zei geen woord meer. Die laatste KMs kregen we begeleiding van de KNRM - we waren het laatste team en zij zouden ons door Scheveningen loodsen. De woorden van Chantal bleven in mijn hoofd rondzingen, na Scheveningen is het nog maar een halve marathon; de gedachte dat ik er al een hele marathon op had zitten, verbande ik uit mijn hoofd => vooruit blijven kijken. Ook hier vergezelde Marcel ons een aantal KMs richting Kijkduin en daar stonden H en K met heerlijke thee voor ons. Hoe meer zuidelijk we kwamen hoe minder goed het strand erbij lag - helaas kostte het Chantal te veel moeite om bij mij te blijven en ging door de duinen verder. Ondertussen werd ik door de KVH-truck naar het hek begeleid waardoor ik langs de zandsuppletie kon rennen, nou ja rennen... het zand was zo mul dat het meer harken dan rennen was. Schemering zette in en petzl ging aan; langs de suppletie en weer het strand op. Nog steeds te slecht om te fietsen dus was ik alleen, heel alleen. Lampjes van voorgangers waren niet te zien en KVH-truck reed tussen ons heen/weer. Zoekend naar hard zand harkte ik KM na KM voort - laatste 3KM sloot Klaar weer aan, lekker even wat afleiding. Bij Hoek van Holland werd ik weer onthaald door de KVH-truck en zo rende ik voor de truck uit richting finish. Chantal was bij mij, coaches waren bij ons => vette smile door de finishboog. En sorry Marcel, alweer hebben we je teleur moeten stellen door sneller te zijn dan je voorspelde eindtijd....

Dank aan de organisatie om deze geweldige uitdaging te organiseren; een bijna nog grotere dank aan KNRM die voor ons telkens als een 'baken in zee' fungeerden. Maar ook zonder alle coaching+support+succesSMSjes+etc zou het niet gelukt zijn - een lange zware dag werd hierdoor een fantastische beleving.

Eindtijd: 13:53:46
Schoenen: Nike Pegasus (20KM) en FREE (40KM)
Fiets: leenATB van Rijwielpaleis Bilthoven
Route: http://www.afstandmeten.nl/index.php?id=525391

FREE Berenloop

2010-11-11T17:32:00.000+01:00

De Berenloop op Terschelling had ik al een tijdje op mijn wensenlijstje staan. Met grote verwachtingen ging ik dan ook afgelopen weekend richting eiland. Op vrijdag weg en maandag terug en de fietsen mee. Je komt per slot van rekening niet elk weekend op een van de Waddeneilanden! Het ging mij dan ook eigenlijk niet echt om de wedstrijd maar wel om het parkoers - een rondje eiland rennen klinkt toch goed?! Dat dat toevallig precies de marathon-afstand is, dat doet er voor mij niet toe. Vraag was alleen nog wel, worden het de Nike FREE of de Nike Pegasus...ik was er nog steeds niet uit.

Met een paar clubgenoten hadden we een huisje gehuurd in Hoorn - een paar huizen naast Hessel. In de gang hing een teksttegel: "Begin de dag met een lach." Nou dat hebben we gedaan; niet alleen de dag begonnen maar ook geeindigd. Maar goed, daar kwamen we niet voor. De marathon die stond op het programma voor zondag. Doel was lekker ontspannen lopen. Echter, Marcel maakte een voorspelling van de eindtijden - strakke eindtijden. De tijden werden op de deur geplakt zodat we ze goed in ons hoofd konden prenten.

Zondagochtend; ik trek mijn rentenue aan en mijn FREEs. Ik had nog geen beslissing genomen en mijn FREEs stonden klaar - makkelijk zat dus. Eerst naar West-Terschelling om een kop koffie bij de ouders van een clubgenoot te drinken. Door de achtertuin liepen we naar de start - Marcel herhaalde nog onze streeftijden. Ons commentaar: "Veels te snel!" Na het uitzwaaien van de halve marathonlopers konden we ons opstellen in het startvak; poncho aan voor de kou en de laatste seconden aftellen. Het is echt superweer; richting Oost Terschelling iets tegenwind maar door de duinen+over strand hadden we wind mee. 12:35 klinkt het startschot - we gaan op weg. Ik zoek mijn tempo - check elke KM; het gaat te snel maar ik loop zo lekker licht op mijn FREEs. Op de halve marathon kom ik op een mooie tijd door maar ik weet dat het zwaarste stuk nog komt. Net na de 33KM gaan we door mul zand het strand op en 3KM later er weer af. In de tweede helft van de marathon lever ik wat in; gelukkig minder dan ik vreesde. Net na het strand nog maar ns rekenen op wat voor eindtijd ik kom; met hetzelfde tempo zou ik de streeftijd redden.

De laatste KMs gingen door het koude bos dus ik besluit het tempo nog pittig te houden ondanks dat de benen strammer worden. Laatste KM voert door het dorp - berenpootafdrukken op de weg, joelende mensen aan de kant, rode loper in de laatste 100m, high fives - mijn handen gaan de lucht in en juichend kom ik over de finish. Eindtijd 3:43:zoveel - helaas Marcel, ik heb je teleurgesteld en 4min sneller gelopen dan streeftijd.

Marathontijd: 3:43:23

Schoenen: Nike FREE

vervolg: halve marthon op wolkjes

2010-11-02T22:51:00.000+01:00

De dagen na de halve marathon liep ik nog op wolkjes; niet omdat ik op de ON schoen liep maar vanwege mijn snelle tijd. De ONs heb ik de eerste week in een hoekje gezet en niet aangehad. Zoals vermoed, had ik toch redelijke last van mijn voorvoet van het 'klauwen' voor in mijn schoenen. Dat was echter het enige minpuntje van de schoen - maar tja, hij was ook royaal aan de maat dus klauwen is dan niet vreemd. Verder geweldige schoen!

Komende zondag de hele marathon op Terschelling. En alweer een dilemma wat betreft de schoenen - ONs gaan het sowieso niet worden (zand in de tubes loopt vast niet lekker). Dus keuze uit Nike FREE, Nike Pegasus en Asics DS Trainer. Eigenlijk valt die laatste al meteen af - toch wel erg stug in vergelijking met de twee eerst genoemde schoenen. Overigens de Vibrams zijn nog geen optie - afgelopen zaterdag een duurloop van een uur op gerend en gister maximale last van achillespees (kon niet pijnvrij wandelen). Overigens, na een dagje op de ON gelopen te hebben. kon ik vanavond de laatste marathonvoorbereidingstraining op de baan volbrengen zonder een centje pijn.... wonderlijk!! En weer een pluspunt voor de schoen!

halve marathon op wolkjes

2010-10-17T18:58:00.000+02:00

Vandaag de halve in Amsterdam gelopen - op de ON schoenen. De tweede keer dat ik met deze schoenen ren. De eerste keer een krap half uurtje als herstelloopje van mijn uitspatting met de Vibrams (te enthousiast en dus flinke spierpijn in kuiten). En nu meteen een halve marathon in wedstrijdtempo. Voor de wedstrijd nog wel erge twijfels - een drukpunt onder mijn voorvoet dat ik voelde... Schoenen zijn ook wat aan grote kant omdat ze smal vallen en breed leef. Dus net voor de start de veters superstrak getrokken. Plaatsje opgezocht in startvak blauw en mijn zinnen gezet op een 1:45:er. Verwachting was dat dat moeite zou kosten maar he, dat mag best in een wedstrijd. Startschot viel en links van mij liepen de 1:45-hazen. Mijn doel, in de buurt blijven van die ballonnen en het liefst ervoor! Eerste 2KM gingen iets te hard vernam ik van de hazen dus zij lieten tempo zakken; ik besloot tempo vast te houden. De KMs schoten werkelijk voorbij - zoveel mensen in te halen en gezellige bandjes onderweg. Veel supporters langs de kant maar er werd jammer genoeg niet echt feest gevierd, dus weinig high-fives en weinig zwaaien of duimpjes op naar publiek. Afijn, mocht te pret niet drukken ik rende lekker. Na een paar KM had ik geen gevoel meer in mijn tenen maar dat herken ik wel van bijna al mijn wedstrijden. Normaliter kruipt dat gevoel verder naar voetboog en enkel - deze keer echter niet dus ik kon lekker door blijven stappen. Super parkoers - uitgezonderd het stukje over het industrieterrein. Door voor die ballonnen te blijven, wist ik me verzekerd van een mooie eindtijd. Voor ons startvak was de Business Run gestart en dat betekende dat er na 3KM al begonnen kon worden met een inhaalrace. En in de 2e helft van de wedstrijd ging ik halve marathonners uit eigen startvak inhalen (die mij in de eerste helft ingehaald hadden - altijd lekker gevoel!). Al met al redelijk strak tempo kunnen lopen dat resulteerde in een finishtijd van 1:40:05. Jammer van die 5sec, als ik dat geweten had..maar dat is achteraf.
En de voeten/benen - voelen prima!! Het is een van de weinige keren dat ik zo schadeloos uit een wedstrijd ben gekomen (bijnaam is blarenkoningin). Geen schuurplekje, geen blaar niets... de kleine spieren in mijn voeten voelen wel wat vermoeid aan, maar tja, wat wil je in onbekende schoenen rennen die totaal geen ondersteuning geven (geen anti-pronatie of stevig bovenwerk). Kortom, goede test - ik heb op wolkjes gelopen!!

Wat meer over de ON-Running schoen:
Het is een neutrale schoen waarbij de zool bestaat uit buisjes. De buisjes zorgen voor extreem goede demping, zowel verticaal als horizontaal. Hierdoor wordt je imprint dynamisch - bij normale hardloopschoenen is er dempingsmateriaal die jouw voetafdruk bepaalt. Als je op de schoen staat, wordt je gedwongen een actieve houding aan te nemen (turn me ON - activate). Doet je misschien denken aan de MBT's en Sketchers, maar die werken anders; die brengen je constant in disbalans. De Reebok Easy Tone dan? Die hebben de zool dusdanig opgebouwd dat het lijkt of je op het strand loopt - je moet wat meer werken voor je afwikkeling. Geen vergelijk met de ONs dus.
Weer terug naar de ON. Op blote voeten zie je dat ik een doorgezakte voetboog heb wat ook terug te zien is in mijn voetafwikkeling (proneren). Als ik de ON aan doe, zie je meteen dat ik actief die voetboog hoog houdt door mijn beenspieren+rompspieren te activeren. Nu ns kijken hoe het uitpakt met de spierpijn - dan kan ik echt mijn eindoordeel vellen over de ON-Running schoen. Vandaag heb ik in ieder geval op wolkjes gelopen!

keuzestress - welke schoen?

2010-10-15T16:09:00.000+02:00

As zondag ren ik de halve marathon van Amsterdam - te weinig getraind om vette tijd neer te zetten. Dus een gelegenheid om te experimenteren met schoenen. Maar tja...met welk schoen ga ik die halve marathon doen?

Vandaag sinds tijden weer ns gerend op mijn Asics DS Trainer - normaliter mijn schoen voor langere wedstrijden (met name in de triathlons). Dus van de week bedacht dat dit mijn wedstrijdschoen zou worden voor as zondag. Het rennen vandaag was een bekend gevoel: flinke stabiliteit bij landing en werd de afwikkeling ook mooi gecontroleerd. Maar ook wat stijf bij het afrollen - ik moet wat werken voor een snelle afwikkeling. Nu is het zo dat ik bij de halve marathon niet knettersnel ga, maar mijn paslengte is niet supergroot dus ik wil wel vaak afwikkelen. Keuzestress slaat toe - als het de DS Trainers niet zijn, wat dan wel...?
Aan de andere kant van stabiliteit en guidance tijdens het lopen staan de Vibrams - het ultieme gevoel van licht lopen. Maar een ding is zeker, ik kan nog geen halve marathon op Vibrams lopen, dus die vallen af. Nike FREE dan doen? Hier kan ik met gemak mijn duurlopen van twee uur op afwerken - maar ik heb altijd het gevoel dat ik alleen ontspannen+langzaam kan rennen op de FREE. Mijn 12KM in BunniksMooiste waren ook erg langzaam (understatement); dat lag niet alleen aan de Nike maar toch...vraagtekens bij snelheid op Nike FREE voor mij. Toegegeven, in de eerste zin van dit blog geef ik aan dat snelheid geen issue is. Nog een optie: de ONs. Zou ik het aandurven? Tot nu toe heb ik niet meer dan half uurtje op de schoenen gehobbeld (en echt niet sneller dan gehobbeld..). Het is natuurlijk de ultieme test om de schoen uit te proberen...

loopanalyses

2010-10-11T23:00:00.001+02:00

Hardlopen doe ik nu zo'n tien jaar. In mijn triathlons is het het derde onderdeel maar zeker niet het minste. Dan komt het er op aan - vermoeid na het zwemmen en fietsen mag je nog wat KMs wegstampen. Goede loopconditie en techniek is dan wel handig en goede schoenen ook. Maar wat zijn nou die goede schoenen - tijd voor analyses.

Mijn loopcarriere ben ik, als flinke pronator, begonnen op anti-pronatie schoenen. Karhu's, Saucony en ook Brooks hebben in mijn kast gestaan, maar de meeste KMs heb ik gelopen op Asics. Het lekkerst liepen mijn Asics (2100-serie) als ze eigenlijk al 'klaar' waren, dan zaten ze als slofjes. Voor mijn piek-tria-wedstrijden pakte ik de lichte DS Trainer variant. Tot twee jaar geleden.... ik paste de Nike Elite en hield ze aan. Langzaamaan verdween de 2130 steeds meer achterin mijn kast, Nike Elite waren voor mijn duurtrainingen en DS Trainer bleef wedstrijdschoen in lange wedstrijden.

Maar begin dit jaar is het misgegaan; ik ben een beetje losgeslagen. Nike FREE in het voorjaar aangetrokken - heeeeerlijk. Vibrams twee weken geleden - fantaaastisch. ON vorige week - nieuwe sensatie. Er moet bijgezegd worden dat ik een flinke voorvoetlander ben en dus redelijk gemakkelijk met neutrale schoenen en natural running wegkom. Tijd voor een analyse over de ervaringen met de schoenen, de pijntjes, de vreugdeloopjes en tijd voor een onafhankelijke analyse met de moderne technieken bij hardloopblessurevrij.nl.

In de testen gaan: mijn blote voeten, Vibrams, FREEs, ONs en Asics DS Trainer. Komende weken volgen er updates over uitslagen van analyses, de eerste stappen, wedstrijd op oude bekende, etc!

het woelige water van het Paterswoldsemeer

2010-09-01T21:25:00.001+02:00

Retourtje Groningen op zondagochtend om twee mijl te zwemmen. Je verzint het niet, maar toch heb ik dat het afgelopen weekend gedaan. Plan was eigenlijk om er een nachtje/dagje van te maken maar sociale verplichtingen riepen. Gelukkig maakten de omstandigheden/omgeving de lange reistijd goed.

Op zondag 29 augustus mocht het dus gaan gebeuren in het Paterswoldsemeer. Bij Restaurant De Twee Provincien melden we ons. Hier krijgen we onze badmuts met nummer en finisher's t-shirt. In het restaurant trekken we ons wetsuit aan, zetten de badmuts op en leggen spullen in een auto die naar de finish rijdt. We zwemmen namelijk van dit restaurant via een grote boog over het meer naar Restaurant Kaap Hoorn.

Kwart voor tien het startvak in; vijf voor tien het water in (brrrrr) en drie voor tien de briefing. Handje aan de kant voor het startschot en daarna ging het los.

Ik lag gunstig bij de start (het witte badmutsje naast de blote basten van de snelle wedstrijdzwemmers) maar moest daarna toch flink wat zwemmers langszij gaan. Het water was zo koud dat het ademhalen net te vlug+oppervlakkig ging. Even wat rustiger zwemwater opgezocht, adem herpakt en ik maakte me klaar om op te stomen naar de kopgroep. Die zwommen zo'n 50m voor mij. Kracht genoeg in de armen want ik kon redelijk snel naar de staart van de groep zwemmen. Echter, niet goed oplettend (hij of ik?) zwom ik in de benen van een andere zwemmer waardoor mijn brilletje werd afgeschopt. Dus op de rug, brilletje legen en goed doen. Natuurlijk was ik de aansluiting meteen kwijt. Weer ontspannen zwemmen, 1-op-3 ademen, kracht bijzetten en ik liep in op de groep. Ondertussen nog wel twee keer brilletje moeten legen want echt top zat ie niet meer. Groep te pakken en nu was het zaak langzaam naar voren te zwemmen. Ik zwom heerlijk - goed gefocused op techniek en krachtige slagen. Ik gok dat ik nu halverwege de tocht ben. Langzaamaan zwem ik van de groep weg naar de koplopers. Van zwemmer naar zwemmer zwemmend lig ik plots zij-aan-zij met een zwemster (herkenbaar aan staart in badmuts). In haar kielzog zwem ik een honderdtal meter; maar het zwemt niet lekker. Door het golvende water moet ik veel tijd besteden aan het orienteren op de zwemster die niet helemaal zuiver richting boei zwemt. Kortom, hier verdoe ik mijn tijd niet aan en ga alleen verder. Ik focus op de gele boei, corrigeer constant mijn afwijking naar rechts door stroming en zwem ik bij haar weg. Althans dat denk ik.. Ik zwem met krachtige halen en loop alweer in op een zwemmer, of is het een zwemster? Jawel, roze brilletje zie je niet vaak bij mannen en ook deze keer niet. Ondertussen heb ik door dat de andere dame met mij meegezwommen is. We liggen nu met drie vrouwen bij elkaar. Onduidelijk voor mij is hoe ver we nog mogen. Ik neem de gok en zwem een stuk uit de route en verhoog mijn armtempo. De twee andere vrouwen laten me gaan. Nu moet ik natuurlijk wel doorzwemmen naar de finish. Het gaat lekker en ik zwem nog naar een andere zwemmer voor mij. Ik zie een gele streep aan de rechterwal - dat zal de finish zijn. Maar ik zie ook plots een zwemmer rechts van mij. Niet gunstig en hopelijk niet een van die dames. Zo'n 50m voor de finish rol ik mij over de zwemmer heen (lang leve de geleerde buitenwatertechnieken) en sprint naar de finish. Daar aangetikt kijk ik naar mijn tegenstander en blijkt het een man te zijn... Op 3:04min zie je mij deze sprint nipt winnen.

Supertof evenement - volgend jaar wil ik er zeker weer bij zijn. Maar dan plak ik er wel een of twee dagen aan vast om daar lekker te rennen of fietsen.

Uitslag: 3,4KM in 58'20"; tweede dame

toerist in eigen land

2010-08-08T13:21:00.000+02:00

Fietsen doe ik veel - de meeste wegen rondom Utrecht ken ik op mijn duimpje. Maar soms wordt je toch verrast - een nieuw fietspad, andere afslag of een nieuw pontje...

Onze geplande route was over de Lekdijk naar Rhenen, terras pakken en via Heuvelrug terug. Supermooie route over bekende wegen. We hadden in gedachte om het pontje bij Culemborg te pakken om aan de zuidkant (rustiger dan noord) te komen. Maar ter hoogte van Fort Honswijk zagen we een onbekend bord van een voetveer: de Liniepont. Gloedje nieuw, pas sinds juli in de vaart. Fietsen mogen mee dus zijn wij aan boord gestapt. Verwachtingsvol keken we recht naar de overkant - daar zou de pont wel aanmeren. Maar nee, de pont ging een stuk stroomopwaarts. Langs de uiterwaarden, langs koeien, langs kribben, langs scheepvaart en legde uiteindelijk aan bij Fort Everdingen. Na een stukje schelpenpad kwamen we weer op de dijk uit en konden we de ons bekende route vervolgen.
Het pontje hoort bij de Waterlinieroute: vandaar dat er van fort naar fort gevaren wordt. Weer een mooi stukje Nederland gespot - volgens mij kun je hier fantastisch struinen. Volgende keer dus te voet verkennen!

mijn meest favoriete niet-wedstrijd: Cothense Zwemloop!

2010-07-13T15:08:00.000+02:00

Afgelopen vrijdag was het zover - de zesde editie en eerste internationale editie van de Cothense Zwemloop. De afgelopen twee jaar mocht ik meedoen en dit jaar wilde ik dolgraag weer van de partij zijn. Slechts plek voor 30 deelnemers is het zaak om op tijd te zijn bij de inschrijving. Gelukkig stond ik dit jaar weer op de startlijst. De zwemloop moet vooral niet te serieus genomen worden want dat kan leiden tot diskwalificatie! 2,7KM met stroom mee zwemmen in Kromme Rijn en een blokje in de polder rennen van 5,4KM. Na de laatste finisher wordt er geBBQed; toegegeven, dat is eigenlijk waarom we het allemaal doen.

In mijn eerste jaar liet ik mij vergezellen door een verduiveld badeendje - dit jaar twee vlinders met Nemo erop. Mijn benen waren nog zwaar van de spierpijn van de AMT - dus ik kon wel wat drijfvermogen voor de benen gebruiken!

Het zwemmen ging dan natuurlijk ook super!! Niemand die mijn vlinders wilde afpakken, dan wel gebruiken als uitrustpunt. De 2,7KM heb ik als een plank gezwommen want ik wilde natuurlijk niet dat ik doorzakte. Het water uitkomen was niet gemakkelijk - gelukkig werden daar geen prijzen vergeven...
Tijdens het rennen kon ik ook wel wat lichtvoetigheid gebruiken dus bleven de vlinders om de benen tijdens mijn blokje om!

Het was weer een geweldige avond die afgesloten werd met een heerlijke BBQ op de zorgboerderij de Bossewaard.

update AMT2010

2010-07-04T23:31:00.001+02:00

De stats van de Ardennes Mega Trail van gisteren zijn bijzonder te noemen..

Van de 299 trailrunners zijn er 236 van start gegaan en uiteindelijk 148 gefinished; dit zegt wel iets over de zwaarte van trail/weersomstandigheden. En mijn steady-state tempootje heeft me heel wat plaatsen winst gegeven; let op: totaal 6 checkpoints onderweg:

CP1: plek 224 (ik had al vermoeden dat ik redelijk achteraan liep...)

CP2: plek 165

CP3: plek 157

CP4: plek 118

CP5: plek 92

CP6: plek 89 => finish in 15:29:39

Ardennes Mega Trail 80 KM 4000 D+

2010-07-04T19:39:00.001+02:00

Net terug van een mini-vakantie. Genieten als een Godin in Frankrijk, stukje fietsen en hoofddoel van de trip: de Ardennes Mega Trail op zaterdag 3 juli 2010 (zie voorbereidende blog 5 juni jl.). Nipt over de Belgische grens, zo'n 20km ten westen van Bouillon, ligt Les Hautes Rivieres - strijdtoneel voor 275 trailrunners. Mijn insteek voor deze dag - genieten en als ik het niet meer leuk vind dan stap ik uit. Want 80KM is erg ver - 4000+ hoogtemeters is erg veel - 30+ graden is erg warm. Kortom, dat riekt naar avontuur, dat riekt naar overleven...uitdaging dus!!

Zaterdagochtend 5uur klonk het startschot voor mij, M en C. Als een dolle rent iedereen weg..gaat dat zo 80KM door? Na 50m heuvelop gerend te zijn, ontploffen mijn kuiten. Ik ga stil staan. Verbaasde en ook 'duhuuh'-blikken worden mij toegeworpen...ik kan me er iets bij indenken, als je nog niet eens 50m heuvelop kan rennen wat doe je dan bij een trail met 4000+m heuvelop? Afijn, in het eerste half uur heb ik zo ongeveer het hele startveld voorbij laten gaan en sloot ik behoorlijk achteraan aan. Mijn tempo - langzaam maar wel steady state en dat zou later z'n vruchten afwerpen.

Mooie vergezichten na beklimming van zaagtand nummer zoveel - het gaf me energie en ik liep ontiegelijk te genieten!! Onderweg wat kiekjes schietend voelde ik me net een toerist.

Recept voor de wedstrijd: zelfvoedselbevoorrading - dat wil dus zeggen dat je je eigen energie moet meenemen. Onderweg alleen waterposten. Verder mocht je niets aannemen onderweg en niets achterlaten. Dit betekende een volle rugzak met:
- verplichte items van de organisatie (fluitje, nooddeken, mini-voedingspakket, hoofdlamp, watertas voor op rug van kameel van 1,5 liter (vrije vertaling voor Camelbak), elastische tape)
- energie voor 17 uur
- droog shirt + droge sokken
- fotocamera + telefoon
- paracetamol
Op mijn hoofd een pet voor de zon en in de handen stokken. Soort Nordic-Walking stokken; toegegeven ik zie mezelf er niet mee in NL lopen maar ik was superblij met de stokken tijdens deze trail. De beklimmingen waren soms zo steil dat je wel een stokje kon gebruiken en afdalen is stukken relaxter.

Zoals geschreven, steady state tempootje en voor ik het wist, stond ik na 35KM zo'n 200m boven Montherme op de berg - zaagtand 10. Tellen van de zaagtanden deed ik niet - evenmin als KM aftellen. Alleen inschattingen wanneer + hoeveel te eten+drinken. Verder bleef ik het maar leuk vinden - afdalen ging met de stokken redelijk ontspannen en klimmen ging in pittige pas. Na de eerste verzorgingspost was mijn inhaalrace begonnen - op 1 man na, heb ik alleen maar ingehaald. Dat gaf goede spirit en hield me scherp! Het lopen ging zo lekker dat ik maar bleef doorgaan van post naar post; plots was ik bij de laatste 7km aangekomen. Tjemig, zou ik nu gewoon gaan finishen? Ondanks blessureleed, ondanks zo weinig KMs in de benen?

Nog een laatste foto op de laatste berg voor de finish - die daar beneden (ongeveer naast mijn stokken) ligt. Alsof ik de meet al rook - als een speer naar beneden over kronkelpaadjes, mezelf behendig met mijn stokken mijn balans houdend, weg oversteken, door rivier de Semois waden en dan met natte schoenen heel heroisch de laatste 400m naar de finishstreep sprinten. Net voor de streep werd er nog keihard gejuicht+geklapt door alle bierdrinkende en BBQworstetende finishers+supporters (opgejut door M). Eindtijd: 15uur30min; blaren minimaal, spierpijn maximaal, glimlach van oor tot oor!

En nu? Geen idee, geen nieuwe uitspatting gepland...maar wat niet is, kan zo maar komen! Dus als je leuke ideeen hebt voor nieuwe uitdaging - laat het maar weten!

Voeding: bij start 1,5 liter water met eigen energie-mix voor drie uur; bij elke post aangevuld met 1,5 liter en energie voor twee uur (totaal 10,5liter); 3 PowerBars Cookie&Cream

Vous avez le dossard N'107

2010-06-24T00:13:00.000+02:00

Ardennes Mega Trail

Samedi 03 julliet 2010

80KM - 4000m D+

03H00 Petit dejeuner offert aux coureurs

04H30 Briefing obligatoire pour les coureurs

05H00 Depart de l'Ardennes Mega Trail

24H00 Arret du chronometre officiel de la course

Veluwe - zoooo mooi!

2010-06-23T12:57:00.001+02:00

Veluwezoomtrail - ruim 50KM crossen over de Veluwe met een lusje door beschermd natuurgebied; dat leek mij wel wat. Een tijd geleden ingeschreven omdat het een mooie opmaat is voor de Mega Ardennen Trail die over twee week op het program staat. Tja, toen wist ik nog niet dat ik in de aanloop last van mijn bilspieren zou krijgen.

Met weinig KMs in de benen en totaal geen snelheid ben ik toch van start gegaan op zondagochtend. Waarom vraag je je af - dat vroeg ik mijzelf ook af. Of eigenlijk snapte ik wel waarom; tijdens de Be More Ultra Tour had ik voor het eerste over de Veluwe gerend en dat vond ik prachtig. Ingeschreven dus voor deze trail met de verwachting veel moois onderweg te zien. Zondag was de enige vraag nog eigenlijk: "Hoe lang houd ik het rennend vol?" Maar eigenlijk boeide me dat ook niet veel - ik wilde genieten onderweg en zo ver mogelijk komen!

De eerste verzorgingspost lag op 25KM dus er moest gerend worden met CamelBag. Deze keer mijn heuptas want mijn rugzakje had het een paar weken eerder opgegeven. Anderhalve liter om de middel met daarin mijn energie en nog een zak poeder om halverwege bij te vullen. In een sprint naar de start gegaan - starttijd hadden we iets te royaal ingeschat. Mijn hartslag tikte mijn maximaal aan - goed begin het halve werk. Inderdaad een goed begin - tot de 25KM liep ik namelijk veel te hard. Hartslag zat te hoog - maar ik was zo blij om te rennen en liet me meeslepen met de rest. In het eerste gedeelte zaten de meeste hoogtemeters met mooi glooiende heuvels door het bos maar ook klimmetje over de hei en alles onverhard!

De eerste 25KM (eerste verzorgingspost) was ik goed doorgekomen - alhoewel het veel te hard gegaan was. Mijn bovenbenen protesteerden behoorlijk in de stukken naar beneden.

Vanaf hier ging een lust van 18KM richting/door het beschermde natuurgebied waar het mij eigenlijk om te doen was geweest - dus dat lusje pakte ik er nog bij. Tempo was er compleet uit op het valse plat, maar het was wel heel mooi. De laatste KMs kreeg ik gezelschap van de lintenman - dat betekende dat ik als laatste liep. Beetje kletsend kwamen we weer bij de verzorgingspost. Tja, nu nog maar 7KM naar de eindstreep - beetje suf om me thuis te laten brengen als ik op zich nog kan rennen. Het ging niet snel meer, waarschijnlijk was snelwandelen sneller, maar het was nog steeds mooi dus ging ik gestaag door. Net na de post een laatste klim en daarna glooiend met stukken mul zand terug naar de camping. Na 6uur17 kwam ik over de meet - toch wel blij dat ik er was want mijn benen voelden erg moe. De spierpijn die ik halverwege voelde, voelde ik niet meer - zou ik die eruit gelopen hebben? Nog een kopje thee op het terras van de camping en terug naar de stad.

Wat een gave trail - volgend jaar ben ik weer van de partij!

Afstand 50,9KM - nagenoeg alles onverhard van bospad, trail tot mul zand; hoogtemeters 695m (gemeten met Polar 725); voor zes uur energiepoeder mee (koolhydraten+glucose 87,5% en eiwitten 12,5% met snufje bosvruchtensmaak).

rekenwerk ter voorbereiding..

2010-06-05T22:45:00.000+02:00

Eerste weekend van juli staat de Mega Ardennes Trail op het program. Op 1 januari in een spontane bui voor opgegeven...eerste editie van deze trail en hij lijkt mij geweldig. Locatie is in de buurt van de Bouillonante en die trail vond ik supermooi. Veel hoogtemeters in het parkoers waardoor je soms klauterend omhoog moest en half glijdend naar beneden - het heeft niet zo heel veel meer met hardlopen te maken...
Maar tja, blessure aan de bil loopt nog niet lekker. Vaak ook vermoeide benen van het werk, dus met de gelopen KMs is het dramatisch gesteld en snelheid zit er al helemaal niet meer in. Gelukkig is mijn beenkracht goed op peil door de spinning/fietsuren.
Voor de mentale voorbereiding heb ik wat rekenwerk gedaan. En de uitkomsten geven me weer inspiratie en moed!
Totale trail is 80KM met meer dan 4000 hoogtemeters. Ik mag daar 19uur over doen; dat is 4,21km/u. Dat klinkt doenlijk, toch?
Bij zinsnedes als: Halfweg, na 800 meter respijt langs de Maas, volgt de helling van Madasgascar, met 200 m hoogteverschil op 400m, stof voor straffe verhalen … . Dit is een van de niet minder 18 zaagtanden die de omloop vormen !! breekt er een glimlach door - dit is toch gekkenwerk...!! Verder is het "voedselzelfbevoorrading" dus met gevuld rugzak op pad en onderweg water tappen bij de posten.
Voor de geinteresseerden, hier een hoogteprofiel:

kijkje bij Giro

2010-05-09T19:35:00.001+02:00

Etappe van vandaag Amsterdam - Utrecht; supermooi parkoers, deels over heuvelrug en andere voor mij heel bekende stukken. Vandaag ook moederdag dus een dagje koersen van gemaakt.
Begin van de middag het peloton net voorbij Driemond gezien - de brug van Uitermeer.
Kopgroep: http://www.youtube.com/watch?v=Y5UiFwIg5Go&feature=channel
Peloton: http://www.youtube.com/watch?v=oW_xQmlEmoo&feature=channel

Daarna doorfietsen naar Damme om koffie+gebak te halen bij moeders en snel weer richting Utrecht om de renners in hun laatste kilometers te zien rijden. 6KM voor de eindstreep, Strijkviertel, komen de renners vlak langs mijn camera gekoerst.
Voorste gedeelte peloton:
http://www.youtube.com/watch?v=aq6Cry1oJsY&feature=channel

Een renner van Caisse d'Epargne is lek gereden en wisselt voor mijn neus zijn fiets.

Erg gaaf+speciaal dat de Giro in mijn leef/fietsomgeving ging - ik heb ervan genoten!

Blokje om in Bouillon

2010-04-26T21:20:00.001+02:00

Al maanden keek ik uit naar Trail La Bouillonante De laatste weken met iets minder zonnige blik vanwege een bilblessure. 50KM offroad rennen met 2450 hoogtemeters is een fikse klus! En tja, ik had al in geen tijden meer lekker gerend; de Be More Ultraloop over de Veluwe moest ik uit mijn tenen halen - de marathon in Utrecht een week later viel me nog zwaarder. Souplesse verdwenen, snelheid verdwenen - het voelde alsof ik beperkt werd in de zwaaibeweging van mijn rechterbeen. Mijn fysio kon mij vertellen dat de piriformis niet in top shape is. De 10KM vorige week in Weert waren aardig gegaan. Deze week nog twee keer bij fysio op bezoek. De 50KM zou ik sowieso niet redden maar er was ook een halve afstand met halve aantal hoogtemeters en ik hoopte van ganser harte dat ik die kon starten. Zondagochtend zou het beslismoment zijn.

Zaterdagochtend fietsen opgeladen en met de auto naar het zuiden gereden. Bouillon is een klein stadje aan Le Semois, met een fort boven op een bergrichel. Lunch bij het fort gegeten, boodschappen gedaan, camping opgezocht en uitladen. Het is al einde van de middag maar zulk mooi weer dat we een stukje gaan fietsen. Prachtige omgeving en deels gereden in het gebied waar de trail gelopen wordt. Sterker nog, het blijkt dat we onze tent hebben opgezet langs het parkoers!

Zondagochtend is het zover; ik vergeet eigenlijk een beslissing te nemen en bereid me voor op de 24KM. Het zit dus wel snor met het mentale deel van de blessure. Op de fiets rijden we weer richting fort. Om 9:10 vertrekken de 50KMers en precies 45 minuut later mag ik vanaf de binnenplaats naar buiten rennen. Ik start achteraan want ik weet dat ik toch niet hard kan en wellicht meer moet wandelen dan anderen. Vanaf het fort rennen we over het asfalt naar beneden (het enige stukje verhard van het parkoers), naar de rivier Le Semois, daar volgen we het pad langs de rivier richting de camping (het enige stukje plat van het parkoers).

Net na de camping gaat de eerste steile helling omhoog - wij gaan in file omhoog. Ondanks dat ik rustig aan wil doen, wil ik ook weer niet wandelend afdalen. Achterin starten doe ik dus ook nooit meer - te veel file onderweg. Kuiten protesteren flink in de eerste KMs. Maar de bilspier meldt zich nog niet - zolang ik kleine pasjes blijf maken gaat het goed. Bij de eerste drankpost op 12KM ben ik eindelijk lekker warm gedraaid en heb het naar mijn zin. Water bijtanken en mixen met mijn eigen koolhydraat/eiwitpoeder en weer door.

Na de post wederom steil omhoog, ik ren achter wat gekleurde shirts aan en gun me niet veel blikken omhoog/in de verte. Stom want hierdoor loop ik gezamenlijk met de mannen de verkeerde kant op. Een paar honderd meter hoger komen we er achter dus weer naar beneden.. ..terug bij het parkoers moesten we achteraan aansluiten in de file bij het steile gedeelte. Ik had lekkere benen en had geen zin om te wandelen maar op single track viel er weinig in te halen. Sterker nog, bij de trappen stond meer dan een kwartier file! Gelukkig kan ik bij een van de trappen er via een 'tres dangereux' stukje omheen. Tientallen meters meer klimmen op handen+voeten en door grindbak naar beneden laten 'sliden' - dit was pas echt leuk!
Single track houdt nog even aan en ik moet me telkens in houden - misschien niet eens zo erg want ik ben er nog niet, maar ik ben zo enthou dat ik er graag langs zou willen denderen. Mijn inhaalrace is namelijk begonnen! De laatste post is alleen water - snel een slok genomen en meteen weer door, ik was nu lekker op dreef en hoefde nog maar 5KM.

Waar de meesten wandelen kan ik nog rennen. Of wat heet rennen, meer dribbelen maar toch net een fractie sneller. Nog een paar keer pittig omhoog en dan staat ineens de uitkijktoren voor mijn neus - het laatste stuk! Vanaf hier kun je het fort in de diepte zien liggen en de route gaat steil naar beneden. Bovenbenen vinden het inmiddels niet leuk meer maar die bilspier houdt zich wonderbaarlijk wel. Kleine stapjes naar beneden en ook hier kan ik nog mensen inhalen. De rivier weer oversteken en dan een fikse trap naar boven - ik heb nog genoeg kracht+puf om de trap op te rennen. Stukje langs helling waar supporters zitten die voor iedereen juichen en afslaan naar de finish. Wiehoeeee - ik ben gefinished. Wat een gaaf evenement - ik heb zo genoten onderweg. Ruim 4 uur buitengespeeld op een prachtige dag!!

Gelopen op Adidas Kanadia TR2, koolhydraten/eiwit mix
Prachtige stek om terug te komen voor trailrunning+mountainbiken, maar ook 'hardfietsen' kan in die buurt.

zomaar tussendoor

2010-04-19T10:43:00.001+02:00

Spontaan stond ik vandaag aan de start van een kwart triatlon: de stadstriathlon in Weert. Beetje vroeg in het seizoen, dus dat betekent ijskoud water. Maar gelukkig veel zon en weinig wind zodat we op de fiets weer snel konden opwarmen. Hamvraag van vandaag was toch wel hoe mijn rechterbilspier het zou doen...door het vele lauf+loopwerk van de afgelopen weken is deze overbelast. Dinsdag kon ik nog geen 800meter pijnvrij over de baan schuifelen maar de behandeling van donderdag van Lotte voelde heel goed. Althans, voelde helemaal niet goed of fijn maar het beurse gevoel van vrijdag gaf aan dat er flink wat werk verricht was in die rechterbil. Zaterdag kon ik alweer normaal op een harde stoel zitten dus ik was positief gestemd dat ik kon hardlopen, of ik het 10KM zou volhouden was spannend.

Afijn, aangezien de treinen maar tot Heeze reden, kon ik mooi warmfietsen (20KM) naar Weert. De start+finish lagen midden in het dorp - gezellige stek. Dit jaar nog niet buitengezwommen dus het aantrekken van wetsuit ging nog niet soepel. Twee badmutsen over elkaar want het water is slechts 13,6graad.

Het water voelt aan als ijsblokjes - handen en voeten zijn meteen verstijfd. Snel opzwemmen naar de start en daar hopelijk niet te lang wachten voor het schot valt. Toch dobberen we nog wat langer dan me lief is; flink watertrappelen en ik kan de kou aardig weerstaan. Het startschot valt - 500meter heen en 500meter terug, klinkt niet moeilijk en is niet moeilijk. Wat wel moeilijk was om met verkleumde handen mijn wetsuit uit te krijgen en te rennen naar parc fermee. Maar het ging gelukkig zonder kleer/wetsuitscheuren.

Op de fiets was het lekker bijkomen, weinig wind en heerlijk zonnetje onderweg. Alleen was ik even vergeten hoeveel ronden ik mocht rijden; waren het er zes of acht? Na eerste doorkomst naar KMs kijken en tijd. Rekenen, rekenen; hmmm met zes ronden zou ik erg rap zijn en met acht ronden wel erg sloom. Halverwege dan nog maar ns kijken op de teller. Na ruim half uur weer ns de teller gecheckt, sjout - hij telt geen KMs meer. Dan nog maar ns rekenen en tot een conclusie gekomen: zeven ronden! Nog net voor de balk mijn schoenen los+uit kunnen trekken en dus op blote voetjes het PF ingerend. Wissel ging niet zo snel want de veters mocht ik deze keer strikken (snelsluiters vergeten - maar dat was dan ook het enige wat ik vergeten was, valt dus best mee!).

Lopen deden we op een rondje van 2km door het centrum. Nu was het dus spannend, hoe lang zou mijn bil het houden? Ronde 1 gaat na de overgang (eerste KM liep ik voor mijn gevoel met x-benen, as usual) goed. Bij de finish check ik de doorkomsttijd om mijn verval in de gaten te houden. Volgende ronde lopen eigenlijk prima en ik zie dat ik er ruim 10min over doe. Prima tijd voor 2KM aangezien ik al tijden niet meer lekker (snel) loop. Rond 3 begint het een beetje te trekken in de rechterbil maar ik kan nog doorlopen. Snelheid is hetzelfde dus ik ben tevree en begin er vertrouwen in te krijgen dat ik kan finishen. Ronde 4 trekt de bil steeds meer maar nog steeds prima rondetijd. Laatste ronde negeer ik de pijn en ren onder het finishdoek door in een tijd van 2:28:12. Heel erg tevreden! Zwemmen was koud, fietsen lekker en lopen goed genoeg.

Be More - je komt ze overal tegen

2010-04-08T11:33:00.000+02:00

Tweede Paasdag - Jaarbeursplein Utrecht - startvak voor de marathon - ik kijk om me heen en herken het "Be More Ultra Tour shirt"! Hier op de kiek met drie BMUT-lopers, maar ik heb er meer gespot... Zowel op als langs het parkoers: one big running family!

Leuk om nieuwe vrienden te maken - maar goed beschouwd was ik er natuurlijk om te rennen! Over mijn eerste losse marathon valt weinig te zeggen - geen moment lekker gelopen. Kijk ik ben het wel gewend om de eerste KMs in de wedstrijd niet lekker te lopen (diesel moet dan nog warmdraaien) maar deze diesel wilde niet soepel lopen. Dankzij de supporters onderweg (ik kon toch niet uitstappen en hen vergeefs laten wachten?!) ben ik gefinished. Mentale strijd gewonnen! Volgende keer loop ik vast lekkerder..

wahaat 50km? rennend?

2010-03-27T19:34:00.003+01:00

Volgers die me al langer op de hielen zitten, kijken misschien niet verbaasd op..maar menig mens krabt zich bedenkelijk achter het oor als ik zeg wat ik gister gedaan heb: 50KM hardgelopen over de Veluwe. Het was zeker geen peanuts, maar mijn inspanning verbleekt bij helden die dit 5 dagen achter elkaar doen...

Het complete verhaal over de Be More Ultra Tour!
Begin dit jaar kwam het volgende bericht door: Martine, Pieter en Léonie lopen van 24 tot en met 28 maart dwars door Nederland om geld op te halen voor de kids bij Mother of Peace in Zuid Afrika. Loop mee en beleef dit unieke evenement!

Léonie ken ik van mijn eerste ultra vorig jaar en met Martine had ik inmiddels via Twitter kennisgemaakt. Beide superultra-loopsters deed dus wel vermoeden dat het hier ging om een aanzienlijke tour. Vrijdag mocht ik aanhaken op dag drie van de Be More Ultra Tour - 50KM koersen over de Veluwe. Het team van vandaag:

De organisatie van de hardloop4daagse had de etappe van vandaag uitgezet.
Vanuit het Orderbos volgt een ronde over Assel, Kootwijk, Stroe, Koudhoorn. Vervolgens via het Speulderbos gaat het verder langs Drie, Speuld en het Uddelermeer. Tot slot wordt Hoog Soeren aangedaan alvorens de finish wordt bereikt op de atletiekbaan in het Orderbos. Onderweg werden vele foto's geschoten door Maurice; alle credits van de foto's zijn voor hem!

Hier kan ik nog fris lachen+zwaaien! De eerste etappe (18KM) liep gemakkelijk. Mijn n+zwaaien! De eerste etappe (18KM) liep gemakkelijk. Mijn CamelBak had ik gevuld met mijn eigen energie-brouwsel en bidonnetje water bij de 'voorraad-fiets' gedeponeerd; op deze manier kon ik onderweg blijven drinken. Bij de eerste post extra bijtanken met Herbalife H3O energiedrank.

Tweede etappe was relatief kort met 13KM en deze vlogen dan ook voorbij. Inmiddels begon het wat frisser te worden; maar we mochten absoluut niet klagen over het weer. Fantastisch weer, drie druppels gevoeld maar voor de rest liepen we om de buien heen.

Derde etappe liep een groot stuk over de hei - prachtig!

Diepgaand gesprek na het marathonpunt - ik zat er zwaar doorheen maar was erg blij met mijn gesprekspartner. Toegegeven, hij heeft meer energie aan woorden verspild dan ik... ik was allang blij dat ik mijn ene been voor de andere kon krijgen.

Na 52KM hoorden we flink gejoel+gefluit - terug in Apeldoorn werden we enthousiast onthaald door de crew en organisatoren van deze etappe. De Veluwe was erg mooi om over te rennen - hier moet ik zeker ns een keer terugkomen. Maar eerst herstellen van dit loopje...

6 zaterdagen in maart+april...

2010-03-22T15:09:00.000+01:00

Op zes zaterdagen in maart+april 2010 ren ik met deze enthousiastelingen elke zaterdagochtend rondjes in het park of langs de Singel. Het zijn mijn iRunners van het voorjaar 2010!!

Vasaloppet 2010

2010-03-09T17:35:00.004+01:00

Zondag 7 maart 2010
We mogen vandaag vroeg de veren uit; om 3:15 gaat de wekker. Laatste spullen inpakken en heel veel kleding aantrekken. Wat te denken van hemd, thermo-shirt korte mouw, 2x thermo-shirt lange mouw, soft cell, loopshirt, langlaufbroek, joggingbroek, spijkerbroek. En als we naar buiten gaan, komt daar nog bij soft cell, jas, muts en haardband, handschoenen en wanten. Verbazingwekkend dat ik mijn broek+jas nog dicht kreeg... Als het meezit staan we anderhalf uur voor de start in minus 15graad kou te kleumen - vandaar de multi-lagen!

Om 3:30 smeren we brood om in de bus op te eten. Vier uur stappen we in de auto om naar Mora te rijden, daar pakken we om 4:45 de bus naar Berga (Sälen). Normaliter zou de bus er binnen twee uur zijn - vroeg genoeg dus.
Maar dit jaar loopt het anders - 7:45 stappen we pas uit de bus. Via toilet gaan we naar ons startvak. We staan helemaal achteraan - iets wat we liever niet willen in verband met de 'cut off' tijden. Maar het zij zo, niets aan te doen en niet druk maken. We weten dat er nog meer bussen achter ons zijn vertrokken, dus die sluiten na ons aan.

Nog maar net in ons startvak en het begint te bewegen - blijkbaar is het startschot gevallen. Onze extra lagen laten we achter in een gekleurde plastic zak met startnummer - deze vinden we na de race terug bij een school waar we ons kunnen douchen+omkleden. Maar voor we daar aankomen, mogen we eerst nog 90KM langlaufen. Rustig gaan we achter de meute aan; nog niet net het startveld uit of het gaat heuvelop, 4KM lang heeeel langzaam.

Ik wring en wrik me heel rustig een weg tussen de deelnemers door - in de meute altijd de buitenbocht proberen te pakken, die gaat het snelst. Verder probeer ik mijn stokken heel te houden; een bekend fenomeen bij de Vasaloppet is gebroken stokken. De eerste KMs vliegen voorbij, ondanks dat het heel sloom gaat. Bij de 2e post (KM 24) krijg ik een inzinking, mijn lichaam begint stijf te worden en ik voel me licht in mijn hoofd. De 10 daaropvolgende KMs vind ik niet zo leuk.

Maar na de derde post lijk ik het mentaal te accepteren dat ik toch echt totaal 90KM moet afleggen en dat mijn lichaam dus maar beter kan meewerken.. De eerste helft is net file - dan heb je een flow te pakken en het volgende moment sta je bijna stil; snelle spoorwissel en je gaat weer door. Goed vooruitkijken en veel sporen wisselen dus!

Net over de helft wordt de sneeuw slechter van kwaliteit en zijn vooral de sporen compleet uitgekauwd. Op dat stuk zitten een aantal afdalingen en met ijs in het spoor is dat erg wiebelen. Ik besluit tussen de sporen af te dalen, glijd minder hard maar wel meer controle. Op dat stuk zijn velen onderuit gegaan en hebben velen mij ingehaald.
Bij de start was ik er nog van overtuigd dat ik toch wel door moest stappen om op tijd binnen te kunnen zijn. Halverwege zie ik een klok en ga ik rekenen. Zelfs met een flinke tempo-dip ga ik het prima redden. Mijn zelfvertrouwen groeit enorm. Tweede helft komt er wat meer ruimte in de sporen en kan ik langere tijd mijn eigen tempo vasthouden.
In een treintje heb ik niet gezeten, maar ik hoor wel mensen in mijn trein. De verzorging is prima - ongeveer om de 10KM is er een post met drinken en stukjes brood. Voor de eerste twee uur heb ik mijn eigen drank meegenomen. Energievoorziening gaat dus prima!

Tweede helft kan ik het tempo nog steeds lekker pittig houden. Op driekwart van de race ga ik nog maar ns rekenen - misschien red ik de tien uur wel. Adrenaline stijgt weer aanzienlijk. Vanaf nu is er vaak tussen de posten extra verzorging met water, bessensap, stukjes sinaasappel of penny-wafel. Dat is een welkome aanvulling want ik begin toch aardig leeg te raken.
Bij de laatste stop nog maar ns gerekend en misschien ga ik het binnen tien uur redden. Naar mijn idee gaat het allemaal niet meer zo snel en ik hoop dat ik niet veel van spoor hoef te wisselen (coördinatie laat het steeds meer af weten). Maar de gedachte dat ik voor zessen, dus in daglicht, binnen kan komen geeft weer een stoot energie. Dubbelstokken gaat weer prima en ook heuvelop heb ik nog kracht in de benen. Ik zou verwachten dat ik op die twee punten als eerste moet inleveren.
De laatste KMs zijn wel erg lang - kerktoren van Mora in het zicht en toch nog drie KM slingerend te gaan. Plots ben ik dan toch in het dorp, linksaf de winkelstraat in, voor de kerk langs, ik hoor Hollandse supporters die me herkennen, ik zwaai en werp ze een grote grijns toe en zet de eindsprint al dubbelstokkend in. 50 meter voor de meet - wat is dit gaaf, lawaai aan alle kanten, gejuich en de Zweedse "hejahejaas". Voor ik het weet ben ik over de meet - doodmoe en hyperventilerend (ik word tuurlijk weer emotioneel van zo'n finish) wil ik me eigenlijk neer laten ploffen zoals je dat op tv ziet.
Maar ik zie het niet zitten om met kramp in beiden benen nog weer op te moeten staan dus hang ik in de lussen van mijn stokken en hap naar adem. Hyperventilerend denk ik aan mijn eindtijd: slechts 9:12, dat had ik nooooit verwacht. Sjonges, wat was dit een mooi evenement. Genoten onderweg van de atmosfeer, omgeving en vooral uniek om hier mee te mogen+kunnen doen!

Kortom: ik heb het gehaald - ik heb de grootste, oudste en langste klassieke langlaufwedstrijd in de wereld gedaan!

To wax or not to wax

2010-03-06T11:38:00.000+01:00

In langlaufland zijn er twee kampen - het wax-kamp en no-wax-kamp. Volgens waxers ben je altijd sneller of wax-latten, zelfs met niet zulk hele goede (opgebrachte) wax.

No-waxers zijn een stuk relaxter en maken zich geen zorgen over kleuren wax of percentages fluor.

Mijn langlauf-ervaring beperkte zich tot no-wax latten; gewoon schubben als afzet. Op de Bielerhoehe maakte ik mijn eerste meters op klassiek gewaxte skating latten. Het glijden ging een stuk sneller maar heuvelop was het zwoegen. Nu zijn skating-latten niet ideaal voor het klassieken. Tussen deze twee technieken zitten grote verschillen en ook de latten zijn wezenlijk anders. Maar een stukje klassieken met skates gaat prima.

Afijn, zondag dus klassieken en geen enkele skate-pas is toegestaan, net zo min als rennen met de latten in je hand. Je moet de latten aan de voeten houden van begin tot eind.
Ons is aangeraden om de Vasaloppet toch zeker op wax latten te doen - dus heb ik bij Vasa Sport schoenen+wax-latten gehuurd. Goed beschouwd van de gekke om voor zo'n tocht latten te gaan huren...denk aan het huren van schaatsen voor de Elfstedentocht. Zo'n groots event, daar moet je voor trainen en op voorbereiden met je eigen materiaal..ik niet dus. Wel voorbereiden maar dan niet met eigen materiaal.

Vandaag zaterdag, dag voor de wedstrijd - wax-stress!!! Welke wax, hoeveel lagen, hoeveel fluor... Afgelopen dagen hebben we rondgevraagd voor tips en zijn inmiddels wel een beetje waxmoe; maar tja, nu moet het echte werk nog gebeuren en kunnen we niet een laagje overslaan (toch?). In de kelder van het hotel, in zomer de biljartruimte, is een waxruimte ingericht. Met zo'n man of zes staan we gebogen over de latten en wisselen we tips en strijkijzer uit.

Strategie:
Gliding: LF4 + LF6 en finish off met LF7 (profies gebruiken natuurlijk HF7)

Kickpart: VG35 (base layer) inbranden + V40 blue extra inbranden + meerdere lagen V45 violet special (= met blauw randje) + finish off voor koude start met dun laagje V40 blue extra

Vasaloppet try out

2010-03-04T22:52:00.001+01:00

Vandaag een twintig kilometer op de Vasaloppet langgelauft - supermooi! Prima sneeuw, lekkere zon, temp tussen -4 en -7 graad.. we mogen hopen dat het zondag zelfde omstandigheden zijn!

Gisteravond laat aangekomen - vanochtend relaxed ontbeten en daarna de eerste waxsessie. We waren er toch de hele ochtend mee zoet. Voor een training hadden we nu genoeg lagen op de skies - voor de wedstrijd mogen we wat meer 'layers' aanbrengen; dus nog langer in het waxhok staan!

Na het waxen startnummers opgehaald;, daarna los gegaan op een gedeelte van het parkoers voor zondag. Samen met E (foto) en bevriende collega's van haar (NL en USA) hebben we de eerste KMs getrokken.

langlaufsporen getrokken op Bielerhöhe

2010-03-01T23:55:00.000+01:00

Afgelopen weekend teruggekomen van een weekje sneeuw. Deze keer een week met de familie+schoonfamilie van jongste broer naar Gaschurn geweest. Geen skiën of snowboarden maar een week lang langlaufen => KMs maken voor de Vasaloppet! Eerste twee dagen in het dal doorgebracht - erg mooi en leuk om naar volgend dorp te toeren. Helaas smolt de sneeuw behoorlijk weg bij temps boven nul. Bij Partenen, 5KM verderop in het dal, ging de lift omhoog naar de Bielerhöhe. De rest van de week daar mijn skiheil gezocht. Prachtig langlaufgebied op 2000m hoogte. Alle ingrediënten om mij die paar dagen prima te vermaken: paar loipes, berglandschap, witte omgeving, stilte en een avontuurlijke tunnelbus om er te komen. De hele week zonnig, behalve de laatste dag. Er was regen in het dal en sneeuw op de Bielerhöhe; dat betekende dat ik mocht spoorzoeken. Binnen no time was mijn eigen spoor dichtgesneeuwd/gewaaid; gelukkig was het zicht niet al te slecht dus kon ik op de gok de loipes na lopen. Het mocht de pret niet drukken en eind van de dag had ik nog redelijk wat KMs kunnen maken. Einde week waren de benen lekker vermoeid en de triceps behoorlijk gegroeid. Laat maar komen die 90KM as zondag!!

eindelijk een Schoorl-handdoek

2010-02-16T18:24:00.000+01:00

Al jaren lang keek ik met jaloerse blik naar de handdoek van clubgenoten, onbekende lopers en bekende hardlopers => de GroetuitSchoorl-handdoek. Al die tijd stond het lopen in Schoorl op mijn verlanglijstje - niet alleen voor de handdoek maar vooral vanwege de positieve ervaringen die erbij hoorden. Mooi parkoers, vriendelijke organisatie en vaak goede tijden. Maar tja, al jarenlang kwam het er niet van...wintersport, te laat met inschrijven, trainingsstage, etc. Vandaag, 14 februari, stond ik dan eindelijk aan de start. Helemaal achteraan in het startvak aangesloten op het moment dat voorin de hardlopers weggeschoten werden. De 30KM (mijn afstand) en de halve marathon gingen tegelijk van start, dat leverde flinke drukte op. Tot zo'n 18KM, het punt waar de halve richting finish gingen, was het een slalom tussen de mensen door. Linksom, rechtsom, door berm, over troittoir, door sneeuw, over takken - dat was lopen op adrenaline! Daarna eindelijk lekker het eigen ritme gevonden en genoten van de omgeving - er liepen nu minder mensen voor mijn neus. Mijn vlakke race, met een om-en-nabij de 5min op de kilometer, leverde een eindtijd op van 2:30:43. Helemaal tevreden mee!!

sprookjesbos in Thueringen Wald

2010-02-09T13:35:00.000+01:00

Afgelopen weekend de latten ondergebonden in het Thueringer Wald (Oost-Duitsland). Perfecte omstandigheden - genoeg en goede sneeuw, temps rond vriespunt, weinig wind! Bomen waren zwaar bedekt met sneeuw/ijslaag waardoor het net leek of we in een sprookjesbos langlaufden.

Vrijdags ons eigen spoor getrokken door de diepe, maagdelijke sneeuw. Begonnen op de loipe bij ons hotel Schmuecke, omhoog naar de Schneekopf (978m). Daarvandaan hebben we ons eigen spoor getrokken richting de Teufels Kanzler (mooi uitzicht!) en uiteindelijk een rondje om de berg. Onze verlate lunch nuttigden we tegen vieren in de Suhler Huette; waar het al erg gezellig+benauwd was toen wij aankwamen. De Stammtisch was bezet - de heren dronken halve liters en de accordeonist zong er lustig op los. Uiteindelijk zijn we een volle middag bezig geweest met een tochtje van zeven kilometer in een actieradius van twee kilometer - machtig mooi!!

Zaterdag ben ik er alleen op uit getrokken - KMs maken voor de Vasaloppet. Hiervoor ben ik een stuk over de Rennsteig gelaufd (Rennsteig is een oude koeriersweg die over de hoogste toppen van het Thueringer Wald loopt, 168KM lang). Een kleine zes uur bezig geweest en ik was kapot...er moet nog flink getraind worden voor maart!

Zondag was de route uitgestippeld naar Waldgasthaus Moenchhof - de kaart van het restaurant zag er namelijk erg appetijtelijk uit. De kwarkstrudel was inderdaad erg goed! Een mooie afsluiter voor een wit weekend in een sprookjesbos.

logé voor een week

2010-01-30T18:00:00.000+01:00

Gister op tafel neergezet - mijn logé voor komende week: Miranda De Vis!
Geen onbekende in deze ruimte want tot januari vertoefde ze hier vijf jaar lang dag-in-dag-uit.

Ps. voor diegenen die de vis herkennen, inderdaad het is Miranda d'r vis

weer een experiment

2010-01-26T17:47:00.001+01:00

http://jacomina-sportvoeding.blogspot.com/

mijn nieuwe Adidas

2010-01-24T23:29:00.000+01:00

Het blijft feest bij mij - vanuit de UK laten overkomen: de Adidas Kanadia TR2.

Nieuwe trailschoenen, met pittig profiel voor slechts 40 pond. Vandaag kon ik ze uitproberen in de Kaapse Bossen voor een rondje heuvelop-heuvelaf in de sneeuw. Klein rondje in laag tempo - schoenen voelden geweldig!! Goede grip, lichtvoetig en toch stabiel op ongelijke ondergrond. Dit zijn blijvertjes en ze hebben grote kans dat ik de Bouillonante met ze ga lopen en wie weet wat voor andere uitdagende trails in de Ardennen!

mijn nieuwe Nikes

2010-01-10T22:18:00.000+01:00

Met de plannen om te gaan trail-runnen in het voorjaar stapte ik vorige week bij Run2Day naar binnen en liep ik met de Nike Air Pegasus+ 26 GTX weer naar buiten.
Vandaag testronde gelopen in de sneeuw met M; hij op z'n nieuwe Pearl Izumies en ik op m'n nieuwe Nikes. Heerlijk gelopen, goede grip in de sneeuw en prima demping op de weg. Bovenkant is afgewerkt met Gore Tex® XCR (waterafstotend) - nu niet nodig gehad.
Schoenen in huis - nieuwste editie van Trail binnen handbereik => laat die eerste trail maar komen - ik ben er klaar voor.

home sweet home

2010-01-05T22:38:00.000+01:00

uitzicht vanuit mijn nieuwe onderkomen (ja dat is de Oudegracht die onder mijn raam langs kabbelt):

schaatsen!!

2010-01-05T17:38:00.000+01:00

Net als vorig jaar moest ik weer erg wennen aan die smalle ijzers onder de voeten. Het eerste half uur stelt niet veel meer voor dan geploeter/gekrabbel/gestuntel. Dit keer waren de omstandigheden zelfs zeer gemakkelijk - sneeuw op het ijs en botte schaatsen. Na half uur en stuk peperkoek ging het gelukkig een stuk gesmeerder - echte lange slagen waren het nog niet maar het leek meer op schaatsen dan op krabbelen. Uiteindelijk nog wat rondjes kunnen maken op de Molenpolder en dus met tevree gevoel op fietsje terug naar de stad. Wie weet, later in de week nogmaals proberen?!

witte Utrechtse Heuvelrug

2009-12-20T22:27:00.000+01:00

Wauw - je maakt het niet veel mee maar vandaag heb ik op de lange latten in eigen land kunnen staan. Geweldig!! Door Vasa Sport was er een langlaufchallenge georganiseerd. Ruim 50 man/vrouw kwam hier op af. In de Kaapse Bossen en bij het Doornse Gat was het pret. Voor sommigen de eerste keer op de latten - maar na een paar rondjes vlakbij de parkeerplaats was iedereen er klaar voor. Een tocht richting Chalet Helenaheuvel voor koffie/thee/heisse Choco! Die was ook wel verdiend na 6KM zwoegen door de prachtige witte bossen. Na de choco draaide mijn diesel lekker warm en kwam ik op gang - dit biedt perspectieven voor de Vasaloppet, slechts 84km langer dan het eerste stuk. Na drie uur en een kleine 10KM kwamen we terug bij de ingesneeuwde auto - de terugweg was ook nog een avontuur.

dan vraag ik haar ten huwelijk - dat weet ze nu nog niet

2009-12-19T21:00:00.001+01:00

Vandaag Linschotenloop gedaan - rennen door een witte polder, machtig mooi!
Voor de halve marathon had ik me opgegeven en eigenlijk deze week spijt gekregen....die kou! Normaliter zou ik op de fiets geforensd hebben, maar dat zag ik nu niet zitten. Op vrijdagavond bij een borrel een carpool-date met tria-vrienden gemaakt. Deze keer zou ik in ieder geval warm aankomen!
In Linschoten was het drukker dan ik dacht - veel hardlopers laten zich dus niet gek maken door een paar graden onder nul.

Mijn strategie: langzaamaan beginnen. De halve marathons die ik van de zomer nog gelopen had, waren allemaal geëindigd in 'drama'. Te hard gestart en vreselijk ingestort in de tweede helft - deze keer zou anders zijn. Na 5KM kon ik aansluiten bij een groep kletsende mannen => de praatgroep. De vraag van dat moment was of er ook appelgebak zou zijn bij de finish. Ik vroeg me alleen nog af of ze ook warme choco met rum zouden hebben; we hadden namelijk tegenwind die mij toen door merg+been ging. Het tempo was constant, dus dat liep heerlijk. De kletsmajoors waren duidelijk haas want de rest werd steeds stiller. Bij de 15KM vroeg een van de hazen aan mijn buurman of hij dit tempo vast kon houden tot einde. Buurman wist te antwoorden dat hij het wel ging redden en hij zei dat hij bij de finish zijn buurvrouw ten huwelijk ging vragen maar dat ze dat nu nog niet wist... Ik antwoordde dat ik wel te verleiden was met warme choco+rum.
Bij de 16KM was een verzorgingspost waar ik doorheen banjerde (eigen drank mee) en ik was mijn buurman al kwijt. De gedachte aan een warme choco (maakte me al helemaal niet meer uit van wie ik die zou krijgen) deed me een tempootje sneller lopen. Vette negatieve split gelopen en geen 'buurman' gesignaleerd aan de finish (grijns). Mooie dag in mooi landschap met een mooie eindtijd - ik ben blij!

afscheid

2009-12-13T23:08:00.000+01:00

Het is dan toch zover gekomen - drie jaar heb ik het uit kunnen stellen maar vandaag heb ik afscheid genomen van mijn TREK. De fiets waarmee ik vele KM's mee gereden heb; geen regenbui heb ik geschuwd, tegenwind deerde mij niet, ploeterend langs windmolens in de polder en foeterend over bergen (bergen zijn prachtig, maar klimmen kan ik gewoon niet). Mijn trouwe alu-ros heeft me nooit in de steek gelaten. Na al die jaren werkeloos in de schuur te hebben gestaan, is hij vandaag afgestofd en meegegaan met een beginnend wielrenster. Ik hoop dat mijn oude strijdmakker haar evenveel plezier brengt!

ultra...

2009-12-10T22:06:00.000+01:00

Zo tegen het einde van het jaar komt de vraag: "Wat zijn je plannen voor volgend jaar?" weer vaker voorbij. Weinig plannen, de Vasaloppet (90KM klassiek langlaufen) was het enige vastomlijnde plan. "Was" - want na wat getwitter van ultra's gaan de gedachten alweer naar het langere werk. Vandaag getipt over La Bouillonnante in de Ardennen - 50KM met 2450 hoogtemeters in april volgend jaar; trail met technische stukjes (ladders, gladde stenen) en start bij kasteel van Bouillon, geweldig toch?! Vandaag meteen ingeschreven.

Offe (ook via Twitter), de Ardennen Mega Trail met 80KM en 4000+ hoogtemeters - een echte uitdaging. En als je dan verder kijkt op die website, blijkt deze trail deel uit te maken van een circuit: Cascadia Tour met 7 ultra trails...Arghhh, ik word meteen eager - nog meer trailkilometers vreten!

Tja, tis natuurlijk mijn eigen schuld om ultra's te volgen op twitter; voor je het weet neem je hun enthousiasme over! Zie bijvoorbeeld de blogs van twitterende ultra-loopsters: Runtodream en Giventofly!

Plannen maken leuk, maar laat ik eerst maar ns beginnen met meer loopKMs te maken...anders vallen de plannen heel snel in duigen.

prijzen/bekers/bokalen

2009-12-07T12:54:00.000+01:00

Binnenkort ga ik verhuizen en naar het eruit ziet zal ik mijn spullen in opslag moeten zetten. Mooie gelegenheid dus om te ruimen - vorige week 4 paar loopschoenen weggegooid, nu nog maar 9 paar sportschoenen over (grijns-3x raden wat ik graag doe). Nu wil ik een goede bestemming vinden voor mijn prijzen/bekers en bokalen. Iemand een idee wie/wat ik er een plezier mee kan doen?

Een greep uit de gewonnen prijzen van afgelopen jaren - niet alles gaat weg, er zijn een paar prijzen met een heel mooi goud randje. En dat is niet vanwege een podiumplek maar gewoon omdat het finishen fantastisch was!! Ik denk aan mijn eerste keer Embrun, dat was onderweg al een groot emotioneel festijn. De triathlon van Embrun gold toen nog als de zwaarste hele triathlon ter wereld. Bij de start moest ik al een traantje wegpinken; 's ochtendsvroeg in het donker een oorverdovend applaus en gejoel van het publiek voor mij+19 andere vrouwen en mindervaliden. Beter kon mijn wedstrijd niet beginnen. Of wat te denken van de eilandentriatlon in Vinkeveen - heel speciale wedstrijd en zo jammer dat deze niet meer op de kalender staat. De enorme bokaal (grootste op de foto!) stond met de mannelijke versie een jaar lang te prijken in ons huis; mijn huisgenoot en ik hadden in Beesd op de 1/8e goede zaken gedaan! Of de herinnering van de beker van Bodegraven die na de wedstrijd in de auto gezet werd en meeging naar Pinkpop. Drie dagen hossen+feestvieren op wedstrijdbenen, dat heb ik de week erna geweten!! Zoveel mooie herinneringen...en hopelijk nog heel veel mooie evenementen voor de boeg. Met/zonder bokaal dat maakt mij niet uit, de herinnering leeft toch wel voort.
Dus nogmaals, als iemand een goede bestemming weet voor dit arsenaal aan prijzen dan hoor ik het graag!

opwarmen bij Albert H.

2009-12-02T14:39:00.000+01:00

Gisteravond was het weer zover... op dinsdagavond ren ik altijd rondjes op de atletiekbaan. Het was glad dus renden we onze 200m op de weg. Pittige training, vooral voor een slome diesel als ik - pas in de laatste serie kon ik echt 'hard'lopen. Na de looptraining ga ik altijd douchen bij de buurvereniging; zo kan ik fris gewassen op de fiets naar huis wat dan altijd nog een half uur toeren is. Zo ook gisteravond; warme douche gepakt en warm aangekleed. Laag over laag, warme onderbroek + trainingsbroek, hemd + shirt + fleece + bodywarmer + jas, handschoenen aan, muts op en fleece-hoodie erover...je zou denken dat het voldoende is om de kou te trotseren - maar nee, niet voor mij! Halverwege dus toch maar bij Albert H. naar binnen geschoten om op te warmen. Gisteravond slechts bij een AH hoeven te stoppen, maar als het kwik meer richting vriespunt gaat, dan worden het (net als vorig jaar) vast weer twee AH's onderweg. Een voordeel, het is dan lekker rustig dus kan ik uitgebreid boodschappen doen.

sportvoeding

2009-11-17T14:52:00.000+01:00

In juni dit jaar ben ik ermee begonnen (zie twee eerdere blogs) - het mixen van mijn sportdranken en hersteldranken. Het klinkt ingewikkeld, maar uiteindelijk blijkt het heel simpel te zijn en goed te werken (bij mij althans!). Ingrediënten bestel ik online. Erg gemakkelijk dus en stukken goedkoper.

Verschil maak ik tussen mijn basisdrank voor een korte sportsessie en een duurtraining. Hersteldrank maar ik ondertussen ook zelf - deze is voor direct na de training/race.
Ingrediënten om gels te maken zijn ook in huis - echter ik heb wel een fijngevoeligere weegschaal nodig.

Trainingen tussen een en twee uur 1 liter: 60gr koolhydraten => goed voor een uur sporten
Trainingen langer dan twee uur 1 liter: 52,5gr koolhydraten + 7,5gr proteïne
voor zware weken met veel duurwerk voeg ik nog electrolytes toe (calcium, magnesium, zout)
Hersteldrank 500ml: 40gr koolhydraten + 15gr proteine

Voor de koolhydraten in de basisdrank gebruik ik maltodextrine - dat is een langzamere suiker dan bv fructose. Voor de proteïne gebruik ik de soya-eiwitten.
Voor de hersteldrank kun je een mix van fructose en maltodextrine gebruiken, dat maakt de drank wat zoeter. De proteïne in deze drank zijn wei-eiwitten.
Verder kun je nog gebruik maken van smaakmakers. Neutrale smaak bevalt mij nog het beste; na vijf uur fietsen ben ik elke zoete smaak meer dan beu.
Let op: door experimenteren kom je tot jouw ideale samenstelling, sterkte van aanlengen met water en hoeveelheid smaakmakers. Doe dit natuurlijk niet tijdens je belangrijkste wedstrijd van het jaar maar start daar ver van te voren in de trainingen al mee.

Mijn kennis heb ik vergaard via:
- mijn clubgenote Maryka; zij heeft ook het een en ander over sportvoeding op haar weblog gepubliceerd
- Hammer nutrition - zij hebben een handboek voor duurathleten online staan
- High Five - van de energiemixen mijn favoriete mix
- allerhande sites voor supplementen voor body builders (niet mijn meest favoriete sites..)

Mijn poeders heb ik gekocht bij:
- maltodextrine/fructose/smaakmakers: http://www.creanite.nl/ (thuisgestuurd met xtra tips + maatschepjes)
- proteïne, electrolytes: http://www.vitaminstore.nl/ (o.a. store in Utrecht op Lijnmarkt)

Kosten:
- basismix voor het kortere werk: kleine 50 eurocent per liter/uur
- basismix voor het langere werk: zo'n 65 eurocent per liter/uur
- herstelmix: iets meer dan 1,20 euro
Pak je potten poeders er maar ns bij; gemiddeld zo'n 1,30 per liter/uur voor basismix kortere werk en 1,70 voor het langere werk. Hersteldrank zit in dezelfde range.

Austria - here we go/Germany - here we come!

2009-11-08T21:14:00.000+01:00

Zondag 8 november 2009
We houden wel van actieve avonden dus zijn we gisteravond alvast een stuk teruggereden. We overnachten vlakbij Drackenstein, net boven Ulm. Het wordt niet Rasthaus Prima Essen**** maar Hotel Hohenblick***. Zij moeten het niet hebben van het uitzicht, deels op snelweg, maar het ontbijtbuffet daarentegen is groots en overheerlijk. Anderhalf uur lang halen we de schade van overgeslagen maaltijden van de afgelopen dagen in - benieuwd of het Rasthaus daar tegenop had gekund.

De Wanderweg rond de Sommerhalde, looptijd 2 uur, doen we met gemak binnen het uur. We springen de auto in en rijden richting Utrecht. Voor het donker thuis is ons doel - zonder oponthoud, weinig Baustellen, weinig stops redden we dat precies.

Een lang weekend heen/weer naar Innsbruck - een aanrader! Zoveel leuke dingen te doen - en dus hebben we zoveel nog niet gedaan. Zoals de wandelroute over de Goetheweg (hoogteweg over 2.300m hoogte), bivak op de Nordkette, overnachten in hut op Gletscher (volgeboekt - belachelijk..), fietsen naar Drakenstein (fiets moest gereserveerd worden), Gletscher op met tourskies/snowshoes, Winterwanderweg van Gamsgarten naar Eisgrat, etc. We moeten snel weer terug...

Innsbruck - here we go/Stubaier Gletscher - here we come!

2009-11-08T20:55:00.000+01:00

Zaterdag 7 november 2009
Ontbijt werd ook nu weer geserveerd in de oudste Tiroolse Konditorei-Cafe Mundig - als je al sinds 1803 lekkere dingen maakt dan mag je wel wat verwachten. Helaas, oude broodjes en left-over lekkernijen die beetje flauw smaakten. Wel moet gezegd worden dat de marmelade (zelf gemaakt!) overheerlijk was. Verder was Nepomuk gelegen op een toplocatie, zeer vriendelijk personeel, koffie&thee gratis in gezamenlijke keuken. Mooist was eigenlijk nog wel het pand an sich...oud, versleten, maar oh zo prachtig in barokstijl! Maar hiervoor kwamen we niet naar Innsbruck - we komen om te genieten van het buitenleven. Vandaag langlaufen op de Stubaier Gletscher. Vroeg vertrekken zodat we omhoog kunnen wandelen en daar dan latjes huren.

Helaas voor ons ging heel Oostenrijk en delen van Zwitserland en Italië richting de gletsjer (geen enkele Nederlander gesignaleerd) dus stonden we ruim 5KM in de file voor een parkeerplaats. In het dal lag al sneeuw dus ons pad naar boven werd nu gebruikt door tourskiërs. Nu moesten we de gondel pakken. Boven latjes gehuurd - het personeel moest er nog even aan wennen dat er ook mensen zijn die langlaufspullen willen huren. Het is niet echt populair op de gletsjer - gelukkig maar, want anders zou de loipe afgeladen zijn en dat zouden we ook niet leuk vinden!

Bij de loipe aangekomen blijken we niet de enigen te zijn; twee profis zijn ook hun rondjes aan het maken. De loipe is een kleine 2KM lang en ligt er prachtig gespoord bij. Onze eerste KMs voor de Vasaloppet kunnen gemaakt worden. Het zonnetje schijnt lekker en rustig aan wennen we weer aan de techniek. Stukje dubbelstokken, stukje zonder stokken, stukje korte pas, stukje lange pas => we proberen het allemaal maar weer ns uit. Einde middag zijn we er wel echt klaar mee - zonnetje gaat schuil achter bewolking en wind neemt toe, hoogste tijd voor een heisse Choco!
Het plan om naar beneden te wandelen (jaja, we zijn er nu toch dus maximaal plezier van die berg!!) gooien we alras overboord als we uitrekenen dat dat 900m blijken te zijn. Met de gondel richting de auto en naar de Kaiser Spaetzle...

Innsbruck - here we are [part II]

2009-11-08T20:32:00.000+01:00

Vrijdag 6 november 2009
Deze ochtend besteden we aan shoppen; de grotere sportzaken mogen zich op onze komst verheugen. Sportzaken zijn hier niet alleen groot maar hebben ook een uitgebreid assortiment outdoorspullen. Intersport, Sportler, maar ook The North Face en Northland winkel hebben superspullen. Halverwege moesten we toch echt even uitpuffen bij fantastische cappuccino met Sachertorte in café Strudel [foto], recht tegenover café Sacher. Gezien de naamgeving hadden we eigenlijk bij de overburen moeten gaan zitten...

Natuurlijk hebben we ook de toerist uitgehangen tijdens onze shop-uurtjes. Das Goldenes Dachl bekeken (ons B&B was er 150m van verwijderd!), Triumphpforte bekeken en de mooie barokachtige pandjes een blik waardig gegund.
Van dat geslenter worden wij altijd erg moe dus werd het hoog tijd om een stukje te rennen.
Aangezien we al flink wat klim/daalmeters in onze benen en in de planning hebben zitten; houden we het nu bij een stukje vlak rennen langs de Inn.

's Avonds rond zevenen trekken we onze bergschoenen weer aan en gaan richting Nordkettenbahn. Met het treintje + de gondel gaan we naar Seegrube, 1.905m. Inmiddels is het donker en hebben we wederom een prachtzicht over Innsbruck. En, hier ligt sneeuw - verse mooie hagelwitte poeder!!!

We hebben de smaak van het nachtwandelen te pakken en dalen in de sneeuw af richting Hoettinger Alm op 1.487m. Deze hut is tot 22.00uur geopend en we hopen daar wat te kunnen eten. Inderdaad de hut is nog geopend maar echt gastvrij worden we niet onthaald.
De eerste vraag die gesteld wordt, is waarom we zo laat aan het wandelen zijn. Geen avonturiers die Oostenrijkers... Met moeite willen ze nog een kopje soep voor ons verwarmen, tezamen met de Spezi geeft ons dit voldoende energie om verder te gaan.

Ons wordt aangeraden via de spleet naar beneden te klauteren want dat is de snelste weg. Inderdaad, recht naar beneden is wel de snelste weg, maar de meeste veilige + leukste? Dat vonden wij van niet dus zodra het kon zijn we afgebogen naar een wandelroute die deels over de rode piste nummer 3 liep (of waren we gewoon even de bordjes kwijt?).

Heerlijk gewandeld bij nachtlicht - eerste deel was onwerkelijk, zo mooi om door de sneeuw te banjeren! Eenmaal in bebouwde kom merken we dat we toch wel een beetje moe zijn; tja, bijna 1.000 hoogtemeters afgedaald... Thuis maken we nog een lekker kopje thee in de keuken van onze B&B; hier eten ook nog een krentenbol en wat pure chocolade. Net voor twaalven liggen we in bed - op naar een wit dromenland.

Innsbruck - here we come + here we are [part I]

2009-11-08T20:22:00.000+01:00

Donderdag 5 november 2009
Het is 7:10 uur, E. komt voorgereden met de Punto. We gaan een paar dagen naar Oostenrijk - Innsbruck. Flink eind rijden voor een paar dagen, maar we hebben het er voor over want er zijn daar zoveel leuke dingen te doen!
We komen met donker aan; we tuffen meteen door naar de Altstadt want daar ligt ons B&B Nepomuk. Na het inchecken in de laatste 2-persoonskamer gaan we snel aan de wandel.
Bergop natuurlijk; Innsbruck ligt aan de voet van de Nordkette. Een fikse bergwand die ons zelfs in het donker lokt.
We wandelen in een uur via de Alpenzoo en een bos van 560 naar 860m hoogte (Hungerburg). In de donkerte moeten we goed opletten waar we onze voeten neerzetten. We worden beloond door een mooi uitzicht over verlicht Innsbruck. Afijn, heerlijk stukje wandelen voor de donderdagavond! Na wat moeite met het opmaken van het bed, liggen we net voor twaalven gestrekt (mwah..niet geheel gestrekt - zie foto).

mijn voorland in de Vasaloppet in maart?

2009-11-01T09:50:00.000+01:00

Mijn voorland in de vasaloppet in maart? Het lijkt er wel op. De 90KM langlaufen zijn een uitdaging maar je staande houden tussen ruim 15.000 deelnemers lijkt mij ook een kunst. Een race met traditie; de oudste + langste + meest populaire in de wereld volgens wiki.

En hoe te trainen voor zoiets? Volgende week een weekend naar Innsbruck - weliswaar geen sneeuw, maar we kunnen er wel een fikse bergtraining van maken. Bovenbenen kunnen wel wat power gebruiken; wellicht stokken mee om de armen te trainen. En nee, als je in de bergen met stokken loopt, heet dat geen Nordic Walking...

challenge video

2009-10-21T12:13:00.001+02:00

Vraag me hoe het in Barca ging en de glimlach breekt weer door - ja, ik geniet nog steeds na van die wedstrijd!! Om een beetje een idee te krijgen hoe zo'n dag eruit ziet, moet je de volgende video maar ns bekijken: http://www.youtube.com/watch_popup?v=QalXN7xtzzA

volgende sportieve uitdaging

2009-10-12T11:01:00.000+02:00

Nog niet hersteld van Barca of ik heb me al ingeschreven voor de volgende sportieve uitdaging...de VASALOPPET. Wat de marathon in New York voor hardlopers is, is de Vasaloppet voor langlaufers. Zeven maart mag ik in startvak 10 vertrekken voor 90km klassiek langlaufen in Zweden! Dat betekent wel dat ik nog flink mag oefenen - rolskies misschien ns proberen?

España - Olé 5 oktober 2009

2009-10-09T12:13:00.000+02:00

Dag zeven in Pineda de Mar – eerste dag na de wedstrijd
De nacht is lang en pijnlijk – mijn benen moeten blijven bewegen maar gemakkelijk gaat dat niet, knieën doen pijn. Maar alle pijntjes en stijfheid vervliegen bij de gedachte dat ik gister toch maar mooi een hele triatlon gefinisht heb!
Vandaag wordt het genieten van de prestatie – details komen omhoog geborreld, waar zagen we wie in de wedstrijd, waar stonden supporters etc. Na uitgebreid herstelontbijt (eieren voor de eiwitten, spek voor de vetten) in het zonnetje op het balkon gaan we richting Calella. Even bij het hotel van de anderen langs, laatste bezoekje op de Expo, duik in de zee en dan door naar de Awards Ceremony. Vier Nederlanders op het podium, waaronder D en ik. Erg mooi als je prestatie waar je trots op bent, beloond wordt met een tweede plek in je age group. Een trofee met voor mij een gouden randje! Onze prestaties van gister worden gevierd bij de Biergarten met een vette friet en nogmaals een duik in de zee. Het weer is prachtig en we hebben echt een vakantiegevoel. Als extraatje een Thaise massage genomen – mijn rug, benen en hoofd zijn lekker los gemasseerd. Hierna is het gedaan met mij. Ik stort compleet in; ben heel erg moe, romp doet pijn en maag is van streek. Gevloerd lig ik op bed – tja dit hoort er ook bij!

España - Olé 4 oktober 2009

2009-10-09T11:52:00.000+02:00

Dag zes in Pineda de Mar – de wedstrijddag
Om 5:05 uur gaat mijn telefoon – met het grootste gemak gooi ik mijn benen over de bedrand (dat zal morgen wel anders zijn). Yes – vandaag gaat het gebeuren! Eindelijk komt het wedstrijdgevoel opgeborreld. Mijn bidons+flesjes vullen met water, goed schudden en mijn eigen powerfood is klaar – hier mag ik de hele dag van gaan genieten! Vier wit brood met jam, High 5-reepje en banaan naar binnen gewerkt – nu een volle buik maar ik weet dat ik deze dag zwaar tekort ga komen dus dit is een goede basis. Hop in de auto, P zet ons zo dicht mogelijk bij het parc fermee af – erg relaxed dat we supporters hebben die ons brengen/halen deze dagen. Acht bar in de bandjes, twee keer naar het toilet, wetsuit aan, badmuts op en richting start. Met de andere age group vrouwen stel ik me op in het startvak. Nu gaat het toch echt gebeuren – bij de minuut stilte voor een omgekomen triatleet houd ik het niet droog.
Vier minuten na de start van de profs mogen wij vanaf het strand starten. We zijn nog niet net opgelijnd op de startstreep of ik hoor de starthoorn. Spontaan joel ik heel hard als ik het water in ren – ik heb er zin in! Ik probeer snel weg te komen want ik hoop aansluiting te vinden bij een snel zwemgroepje. Tweehonderd meter uit de kust slaan we bij de gele boei rechtsaf, hierna ligt het veld meteen uit elkaar – iedereen zwalkt alle kanten op. De richting is niet helemaal duidelijk; ik volg de kano die ook niet geheel rechtuit vaart maar het scheelt met oriënteren + zoeken naar boeien. Het zwemmen gaat lekker, al moet ik het wel bijna allemaal zelf doen. Twee keer aansluiting bij twee dames maar de ene wil geen kopwerk doen en blijft in mijn kielzog en de andere slingert. Normaliter oriënteer ik mij op anderen qua snelheid, nu kan dat niet dus moet ik mezelf scherp houden. Naar mijn idee heb ik mooie zwemtijd, mijn armen zijn in ieder geval goed moe. Maar niet gezeurd – die armen hoeven de rest van de dag nog maar weinig te doen. Hup het water uit en onder de douche mijn pak uitgetrokken – ik kan amper rennen want mijn rug is een beetje doorgezakt van het zwemmen. Bij mijn tas aangekomen wordt ik geholpen door een vrijwilligerster – zij pakt mijn fietsspullen uit mijn tas en mijn zwemspullen doet ze erin; goed geregeld!
Met de helm +bril op en schoenen in de hand probeer ik te rennen naar mijn fiets – oooh dit voelt echt niet lekker aan, maar goed dit is rennen op de blote voeten en dat zal vanmiddag vast wel anders aanvoelen. Ik trek mijn schoenen aan en pluk mijn fiets uit het rek. Het eerste gedeelte gaat door de nauwe straatjes van Calella over flinke drempels. Al binnen een kilometer schiet mijn stuur naar beneden – hij zit aan de losse kant. Deze ochtend gelukkig mijn ligstuur aangedraaid, zodat ik daarmee mijn stuur telkens weer horizontaal kan hijsen. Iedereen schiet me aan alle kanten voorbij in het eerste gedeelte van het fietsen; ik moet ook uitkijken dat de kramp niet in mijn linkerbeen schiet, de hamstring + bilspier staan op scherp. Na 36KM staat mijn teller op 1:07; dat is supersnel terwijl mijn benen absoluut niet soepel voelden. Langzamerhand komen mijn benen los en ik lig ontspannen op mijn ligstuur en heb het geweldig naar mijn zin. P & F stonden op een rotonde net over helft dus daar was het zwaaien en joelen – gaaf! Tweeënhalve ronden mogen we; de eerste twee op souplesse gedraaid en in de derde een tikje zwaarden, het gaat als vanzelf en ik haal veel mannen in. Maar ook een aantal vrouwen die mij in de eerste 36KM voorbij schoten. Met Johanna, nummer 104, was ik een tijdje aan het jojoën halverwege het fietsparkoers maar in de laatste 20 haal ik haar in. Onderweg had ik wel tientallen keren mijn eindtijd zitten doorrekenen – en ik genoot want dat zou sneller zijn dan ik verwacht had! Na 5:40 zette ik met een dikke smile mijn fiets weer in het rek.
Op mijn blote voeten (auwie) ren ik richting de tasjes om mij klaar te maken voor het rennen. Alweer staat er een vrijwilligerster voor mij klaar; ik geef haar mijn startnummer, die is half losgeraakt van mijn startnummerband. Schoenen wisselen, pet op, drinkgordel om en rennen maar! Op de fiets heb ik mij goed kunnen verzorgen – mijn bidon powerfood opgedronken en stukje banaan aangepakt in de laatste ronde. Bij het rennen maak ik weer gebruik van mijn eigen voeding; minder zoet dan gelletjes en iso-drank. Binnen de twee kilometer komt Johanna mij voorbij gerend – blijkbaar heeft ze toch betere benen dan ik. Vier ronden te gaan met een aan/afloopstuk van een kilometer; elke 2,5KM een verzorgingspost – overzichtelijk loopparkoers. Voor elke verzorgingspost neem ik een slok powerfood en daarna wandel ik om minimaal een grote beker water weg te werken en mezelf te koelen door een andere beker over mij heen te gooien. In de eerste ronde zit ik nog tussen de snelle jongens en kan ik niet veel mensen inhalen, maar de ronden daarna raap ik er steeds meer op. Mooi ijkpunt is G waar ik een kleine twee KM achteraan loop – heel langzaam loop ik op hem in. Tweede ronde loopt ook nog lekker, ondanks dat ik geen gevoel in mijn voeten heb (of wel gevoel maar das dan alleen pijn). Er staat aan de Calella-kant van het parkoers veel toeschouwers – het is een feest om daar langs te lopen. In de derde ronde krijg ik het een stuk zwaarder en ben ik naarstig op zoek naar een Dixie. Pas na 5KM komt ie in zicht; M komt inmiddels met een sneltreinvaart voorbij, hij heeft het naar z’n zin. De laatste ronde is overleven; mijn maag is van slag en na elke verzorgingspost komt een deel van mijn powerfood er weer uit, maar de gedachte dat er vast wel iets binnen blijft en opgenomen wordt, zorgt ervoor dat ik stug doorblijf eten. Nog 7KM te gaan; het lopen gaat best snel voorbij, net als Johanna die mij voorbij komt. Ik probeer aan te haken maar helaas, niet genoeg power in de benen. Ik probeer haar wel in het zicht te houden – op 5KM kan ik het tempo iets oppikken door met een man in hetzelfde pastempo mee te gaan. Na de verzorgingspost moet hij mij laten gaan (grijns) en nu heb ik Johanna weer in het zicht. Dat geeft moed – ik zit zo’n 100m achter haar. Ik focus op haar startnummer en probeer mijzelf naar haar toe te trekken. Nog ruim een kilometer te gaan en we moeten onder het spoor door; plots is het verschil nog 50m, maar Johanna heeft het door dat ik op haar inloop en pikt het tempo weer op. Een man haalt mij in – ik kan net niet aanpikken maar ga wel voor de dood of de gladiolen. Ineens moet en zal ik van mezelf voor Johanna finishen. Tempo opgeschroefd en met nog zo’n 700m voor de boeg loop ik op haar in; 200m later heb ik haar te pakken en ook die man die mij net daarvoor ingehaald had. Hij hoort mij hijgen en als een ware gentleman geeft bij mij ruimte in de binnenbocht en laat mij voorbij gaan. Rondom het parc fermee – high five met de vrijwilligers daar en ik durf niet achterom te kijken bang dat Johanna in mijn kielzog zit. De laatste hoek om – bril op mijn pet gezet, startnummer losgetrokken en high fivend langs het publiek naar de finish. Vette smile op mijn gezicht – ik heb het volbracht! Over de finishlijn kan ik nog net niet janken – geen energie meer voor, hyperventilerend loop ik het finishterrein op. Ik ben zoooo blij – na een paar jaar klooien met lichaam en geest heb ik dit toch maar mooi gefikst. Achter de finishlijn hoor ik van S dat ik net binnen de 11 uur zit – dat is sneller dan verwacht, nu kan ik wel een traantje laten.
Even liggen bij de EHBO; nee, geen infuus dit keer. G lag er gevloerd en ik ben bij hem gaan liggen; als ik niet naar de Dixie was geweest, had ik hem vast weer ingehaald (smile). Beetje eten+drinken en op naar de douche. Bij het finishterrein zoek ik de anderen op; iedereen is gefinisht – iedereen is winnaar vandaag! Aan het aantal berichtjes op mijn mobiel zie ik dat er in Nederland een supportschare ons live gevolgd heeft; felicitaties stromen binnen. Terug naar huis en met een biertje toasten op deze mooie dag!

España - Olé 3 oktober 2009

2009-10-09T11:48:00.000+02:00

Dag vijf in Pineda de Mar – laatste dag voor de wedstrijd Pre-race dag, dat wil zeggen dat we alles moeten organiseren voor morgen! Eerst in de ochtend nog even het water gevoeld met M – de zee is hier prachtig om te zwemmen, weinig stroming en ‘glooiende’ golven. Het wordt een genot als we morgenochtend ook zo’n rustige zee aantreffen. Na de zwem bij een bakkertje naar binnen gegaan voor koffie/jus + broodje. Voor mij vanaf nu alleen nog maar wit brood – mijn pre-race dieet is deze ochtend begonnen. Ik eet alleen nog maar dingen die ik gemakkelijk kan verteren; mijn maag is niet zo’n held op wedstrijddagen dus dan moet ik die de laatste dag een beetje ontzien. Op de terugweg ook de ingrediënten meegenomen voor het echte ontbijt, voor de mannen eieren met kaas + spek. Nog een kleine powernap na het ontbijt, je kunt niet genoeg rusten in de dagen voor de wedstrijd (grijns). ’s Middags tasjes klaar gemaakt, naar de briefing geweest, terug om de tasjes af te maken en einde middag de fiets + wedstrijdspullen ingeleverd. Drie keer checken of alles in de juiste tassen zit en of je überhaupt wel alles hebt – het blijft een georganiseer (ook voor de 9e keer..). In het parc fermee zet ik mijn fiets tussen wel heel erg mooie bolides – dichte achterwielen, hoge velgen voor de andere age group dames – ik ben geïmponeerd (zoals altijd..). Terug in ons huis kunnen we niets meer doen dan wachten + eten + hangen. De spanning zit er bij mij totaal nog niet in dus als opwarmertje ’s avonds nog de DVDs van IronMan Hawaii + Lanzarote gekeken. Het besef komt meer en meer – morgen race dag!! Nu hopen dat ik lekker slaap.

España - Olé 2 oktober 2009

2009-10-09T11:46:00.000+02:00

Dag vier in Pineda de Mar - een-na-laatste dag voor de wedstrijd
Deze dag is een ultieme relax-dag. Beetje uitslapen, koffie/thee + croissant in restaurant, door dorpje banjeren, verse broodjes halen. Lunch op het balkon in de brandende zon, beetje pilates, powernap en richting Santa Susanna gelopen. Yoghurt bij de Mac eten want daar is wireless – althans dat was er drie minuten en daarna was verbinding weer verdwenen. Jammer genoeg dus niet mijn weblog bij kunnen werken. Via het strand van Santa Susanna teruggewandeld naar Pineda. Ondertussen ons afvragend waar nou toch het loopparkoers is – langs het strand op onverhard pad of over de weg? In Pineda vinden we het antwoord bij het VVV – aankondiging voor de buurt om hun auto niet op de weg te parkeren vanwege het loopparkoers. Het wordt dus lopen op de asfaltweg met verzorgingspost halverwege. Jaja, de onderbuik begint al wat meer te rommelen; wedstrijdgevoel begint meer en meer door te komen.
Vanmiddag zijn W, P en F aangekomen – zij zijn met de auto vanuit NL komen rijden. Snel het huis ombouwen, bedden verplaatsen/weghalen, fietsen in de slaapkamer en we hebben genoeg ruimte voor vijf. Om 1930 gaan we richting het wedstrijdterrein om spullen voor Wouter op te halen en daarna door naar de pasta-party. Inmiddels is het polsbandje omgedaan en is er geen ontkennen meer – zondag gaat er gestart worden en iedereen kan dat zien!

España - Olé 1 oktober 2009

2009-10-09T11:42:00.000+02:00

Dag drie in Pineda de Mar - drie dagen voor de wedstrijd
Om acht uur melden we ons bij D voor een stukje zwemmen in zee. Het is heerlijk kalm water – weinig stroming en weinig golven, we mogen wel hard duimen dat het zondag hetzelfde weer wordt! Na de zwem broodjes gesmeerd en gegeten op het balkon bij D. Rond half elf lopen we weer richting het wedstrijdterrein voor het ophalen van onze startnummers. Voor het zwemmen hadden we onze startserie en startnummers al gecheckt – startserie 3 voor mij met nummer 92. Dit betekent een zwemstart met alle age group dames net na de profdames – het klinkt mij prima in de oren! De expo wordt nog opgebouwd – gadgets voor de triatleten. Skinfit stond er met een standje; daar hoopte ik al op. Snel even de juiste maat van mijn favoriete tria-broekje gehaald! Het liep al tegen twaalven, de hoogste tijd voor een kop koffie en (weer) eten. Nog even langs huis voor we met de trein richting Barcelona gaan. Fietsen konden we droppen bij G – scheelde ons een heel stuk wandelen naar het treinstation. Niet ideaal om ’n paar dagen voor de wedstrijd door Barcelona te slenteren maar als je zo dicht in de buurt bent… Afijn, ons doel – terrasje pakken, sportwinkels kijken en wat rondwandelen. Koffie bij de Starbucks gehaald (jummie), Nike-store gevonden, geshopt bij Decathlon, broodje bij hip Schilling gegeten en vele nauwe straatjes van Barca-downtown doorgeslenterd. Heerlijk relaxed! Tegen negenen zijn we weer terug in Calella – met toch een beetje vermoeide benen want helaas moesten we staan in de trein.

España - Olé 30 september 2009

2009-10-09T11:33:00.000+02:00

Dag twee in Pineda de Mar - vier dagen voor de wedstrijd
De dag begint met uitgebreid ontbijt op balkon; mwah eigenlijk begon de dag iets eerder omdat we nog wel ontbijtinkopen moesten doen. Daarna wat relaxen; een nieuw binnenbandje erom gelegd (achterband stond weer leeg..). 's Middags zou het echter werk gaan beginnen - fietsparkoersverkenning! Om 14:00 reden we met D+G weg bij het treinstation van Calella. Het parkoers loopt over de N II - de drukke (deels) kustroute van Barcelona naar Girona. Het moet gezegd worden; het is een mooie glooiende snelweg langs de kust - eerste gedeelte door heuvelig landschap met broccolibos en laatste stuk strak vlak asfalt. Tweeenhalve ronde mogen we fietsen op een weg die dan autovrij is! Autovrij is best fijn, want vandaag zijn we getrakteerd op een grote hoeveelheid uitlaatgassen. Op het balkon van D evalueren we bij een glas thee het parkoers - het ligt er echt super bij! Bij de bakker halen we wat zoete dingen en eten die op de tribune op. Af en toe rennen er triatleten voorbij; zij kijken - wij kijken. Toch even in de gaten houden of ze er afgetraind uitzien, soepel lopen, etc. Het hoort erbij in de dagen voor een wedstrijd.

España - Olé 29 september 2009

2009-10-06T11:59:00.000+02:00

Dag een in Pineda de Mar - vijf dagen voor de wedstrijd
Vandaag vertrokken voor ruim een week Spanje - beetje genieten van zon, zee en warmte en oh ja, een dagje buitensporten hoort er ook bij. Vanaf Rotterdam naar Girona gevlogen waarop we (ik+M) aansluitend de bus in konden. Een kleine vier uur na vertrek stonden we in Pineda de Mar. Bij een pompstation eerst wat te drinken + te eten gekocht - door de snelle reis hadden we geen gelegenheid om ergens koffie te drinken, laat staan wat te eten. Aan de benzinepompmeneer gevraagd of hij onze straat kende; de kaart van het dorp werd erbij gepakt en het bleek dat we slechts 200m hoefden te lopen met de fietskoffer om bij ons huis te komen. Tweehonderd meter is te overzien, maar wel erg pittig als deze meters heuvelop zijn. Voor we heuvelop gingen, uitgebreid gegeten op het terras aan de voet. Genoeg energie getankt en we konden op weg - gelukkig was het glad asfalt dus rolden de koffers redelijk gemakkelijk omhoog. Vanaf vier uur mochten we ons melden bij de 'sleutelhoudster' - stipt om vier uur stonden we voor haar neus. Oma, zo hebben we haar meteen maar omgedoopt, moest door de buren gewaarschuwd worden. Ze hoorde de bel niet, ze is wat slechthorend. Oma liet ons he thuis zien, legde alles vier keer uit en voor we het wisten had ze een zware tas de trap opgesjouwd - dat is dus onze oma.
Het zweet stond op onze ruggen; eerst even zitten en bijkomen. Dat gereis blijft inspannend. Eerste taak was om de fietsen in elkaar te zetten - toch altijd weer benieuwd of er niets beschadigd is tijdens het vliegen. Alleen mijn achterband was leeg dus meteen vervangen voor de zekerheid. Meteen fietspomp bijgesteld want die werkte ook niet optimaal. Op een halfzacht, leeglopend bandje de heuvelaf gereden naar benzinepomp om 7 bar in de banden te zetten. Daarna koers naar zee - het uitzicht van ons balkon is op zee, maar die moeten we natuurlijk nog wel even echt gevoeld hebben aan onze voeten! Langs de kust over, wat wij vermoeden, het loopparkoers richting Calella gefietst om bij het wedstrijdterrein een kijkje te nemen. Het is pas dinsdag en ze zijn al bezig met het opbouwen van het parc fermee en het inrichten van het finish terrein. Gaaf hoor, de wedstrijd begint nu een beetje te leven.

survival met mijn drie mannen

2009-08-31T23:26:00.001+02:00

Ik ga op vakantie en neem mee...drie mannen! Dit jaar afgereisd naar Noorwegen voor twee weken buitenleven.
De eerste week zijn we gaan kanoen op Isteren (klein meer naast het veel grotere Femund - tegen Zweedse grens aan). Na een ellenlange rit met de auto (eigenlijk auto+bus want autopech en dus vervangend vervoer) kwamen we op zondag bij Femundsmarken uit. Twee Canadese kano's gehuurd; een Canadees is een open kano waarbij je aan een kant pedelt. Maandag de boten volgeladen met voedsel en onze eigen spullen. Een dagje peddelen en we legden aan bij een onbewoond eiland. Bivak gemaakt voor de nacht. We hadden geen tent mee maar wel bivakzak en klein dekzeiltje => maakt het allemaal nog avontuurlijker! Dag twee bleven we in ons kampement; het regende en nog belangrijker er waren twee slaapzakken zeiknat en deze moesten we droog krijgen bij het kampvuur. Gelukkig was het de daarop volgende dagen mooier weer met af en toe een bui en voornamelijk veel wind. Het meer van Isteren hebben we rond gekanoed. Verder nog op zoek geweest naar een overlandse doorsteek naar Femund - rennen door het moeras + bos leverde helaas niets op. Elke avond werd er een brood gebakken; dus deeg kneden, laten rijzen op kamertemperatuur (buiten is het nat,koud en guur maar het rijsproces vond plaats bij kamertemperatuur!) en telkens werden er nieuwe eisen gesteld aan de vuuroven. En het moet gezegd worden, altijd hadden we goed+heerlijk brood! En passant ook nog een berg beklommen waarbij we grote gedeelten door moerasachtig gebied moesten lopen.

Kortom, we hebben ons opperbest vermaakt met het survivallen in onze eerste vakantieweek!

2009-08-31T22:54:00.000+02:00

Tweede week stapten we op de ATB, rugzakje op en van hut naar hut rijden.
We zijn gestart met een rondje Rondane. Eerste (mid)dag flinke klim en weinig kilometers maar dat betekende wel de volgende dag een machtig mooie glooiende afdaling van heel veel kilometers. Bij toeval de juiste kant het national park in (=west)/uit (=oost) gereden! Na Rondane naar het zuiden afgezakt; op de E6 paar kilometer naar het noorden gereden en richting Jotunheimen doorgestoken. Onderweg nog een balletje geslagen (en ik kan je zeggen - golfen met rugzak levert veel misslagen op!!). Langs de westkant van Jotunheimen naar het noorden gereden. Hier kregen we nog wintersport-ahaaa-Erlebnissen. Een bergweg waar we destijds op de latten tegen de wind omhoog moesten, reden we nu op groot blad met wind in de rug naar het hoogste punt. Daar stond een hut waar we destijds achter geschuild+gelunched hadden - nu troffen we het want de hut was open en hebben we binnen heerlijke pannenkoeken+room+jam gegeten! Na Jotunheimen reden we nog een stuk noordelijker over wederom een prachtige toeristische route om uiteindelijk weer bij de bus uit te komen. 5,5 dag gefietst met 453,69KM op de teller en 6350 hoogtemeters in de benen (route). Op de laatste dag nog wel een vis gescoord - dat is ons tijdens het kanoen niet gelukt..alhoewel, deze was al een paar dagen heen...

eindelijk ultra - blijk ik slechts broekie te zijn

2009-07-28T16:13:00.000+02:00

Aantal weken geleden mijn eerste ultra gelopen - een afstand langer dan de marathon. Maar wat blijkt - das zoiets als een sprint voor de echte ultraas! Honderd KM of meerdaagsen lopen - das pas echt ultra ... g e k k e n w e r k ...
Volgend jaar in de zomer misschien wat hardlopen in Spanje offe in de buurt van Mont Blanc?!

dit weekend maar weer gewoon het Kromme Rijnpad of blokje Bethunepolder => ook erg mooi en snel thuis..

vergeten

2009-07-15T12:20:00.000+02:00

Vandaag mijn atb weggebracht naar Evert Rijwielpaleis voor een beurt - in augustus wordt er weer een week rondgetrokken dus moet hij in goede shape zijn. Er werd gekeken naar mijn fiets en meteen werd geconstateerd dat crank, voorderailleur, ketting, tandwielen, achterwiel niet helemaal meer jovel zijn. Wat had ik gedaan met mijn fiets? Afgelopen winter helemaal niet veel KMs gemaakt en het meerendeel over asfalt dus hoe kon dat...? Hmm, toch even vergeten dat ik vorig jaar een redelijke monstertocht (in warmte+hoogtemeters) heb gemaakt door de Pyreneeen.

De geplande tocht in Noorwegen zal wat minder hoogtemeters bevatten - maar ik verwacht ook mooie plaatjes onderweg! Rugzakje op en van hut naar hut fietsen in het midden van Noorwegen. Onze week fietsen wordt voorafgegaan door een week kanoen in Zweden/Noorwegen - een heel andersoortige belevenis. Bivakzak mee, vuur maken en vis vangen onderweg - back to basic met deze tocht!! Heb er nu al zin in maar moet helaas nog een paar weken geduld hebben...

ultra rules

2009-07-07T23:26:00.000+02:00

Zaterdag was het zover - tegen de 30 graad en ik mocht ruim 60KM rennend gaan afleggen. Wat kan ik ervan zeggen; ja het was zwaar onderweg, ik heb mijn dips gehad maar ook hele gave momenten, genoten van de natuur, genoten van de mensen om mij heen. Het was een superervaring waar ik ultralang op kan teren.

De tocht, in het kort (mwah):
Diemen, kantine LAT (atletiekvereniging) 8:30 uur. Ik schud de hand van Willem Mutze, organisator van het evenement. Het is mijn eerste ultra en Willem adviseert mij om rustig aan te doen. Het is warm en lang, gelukkig mag ik ook genieten onderweg. Om negen uur verzamelen de 22 ultralopers en de enige ultraloopster-in-spe (ik dus) zich voor het gebouwtje. Willem vertelt over de tocht van vandaag; een rondje linksom Amsterdam. Op 33KM een pond die slechts 3x per uur vaart en heel stipt is. Route is te volgen aan de hand van pijlen die op het wegdek geverfd zijn; een kleine 'l' met bovenop de pijl in de looprichting. Deze pijlen zijn te vinden op stoeprand, linker/rechterweghelft en ze zijn max 15cm groot. Kortom, dit wordt een flinke speurtocht! Routebeschrijving krijgen we voor de zekerheid mee.

Even over negenen mogen we starten - rustig aan beginnen. Tempootje vinden dat je 60KM gaat volhouden. Tja, ik heb natuurlijk geen idee hoe lang ik welk tempo volhou. Na een paar KM vormt er zich een clubbie met onder andere twee dames uit Twente, ultraloper B en ultraloopster L uit Amsterdam. Het was een gezellige groep met twee fietsende supporters/begeleiders erbij. Al na 8KM worden we door Willem van de weg gehaald voor een foto bij het standbeeld van Rembrand (langs Amstel). Hierna volgt 'n mooi stukje Amsterdams Bos en voor ik er erg in heb, staan we bij de eerste verzorgingspost. Ruim een uur gerend en bijna 12KM afgelegd - dat is snel! De anderen pakken een kopje thee maar ik wil mijn camelbag vullen. Daar haal ik vandaag mijn energie uit - mijn eigen gebrouwde energiedrank moet mij rond Amsterdam laten rennen! Bij de post dus iets vertraging opgelopen, maar na een snelle KM heb ik weer aansluiting.

Bij de Bosbaan krijg ik even kippenvel - er wordt een wedstrijd geroeid! Het flitst door mij heen: welke wedstrijd is dat, welk nummer wordt verroeid en wat is het hier veranderd. Na 1998 ben ik er niet meer geweest - ik heb de neiging om even stil te staan en te genieten van de sfeer van de roeibaan, maar krijg de kans niet, mijn groep koerst door.

Bij de tweede post loopt net M weg; door zijn enthou verhalen ben ik hieraan begonnen. Duimpjes op naar elkaar en de woorden: "Dit is geweldig, het gaat super!" wisselen we uit. Wederom water + wit poeder in mijn CamelBag en al snel ben ik klaar om verder te gaan. L en ik nemen het voortouw en samen zoeken we naar de pijlen. L heeft twee supporters op de fiets en dat geeft fijne afleiding. Terwijl we bij een van de weinige stoplichten moeten wachten, schuifelt de rest van de groep er weer bij.

Bij station Sloterdijk gaat het even mis, we rennen er langs in plaats van voorlangs. We komen er al snel achter en via de stationshal, lekker koel!, komen we aan de voorkant uit en gaan we richting industrie-terrein. Er wordt constant gekletst - de tijd vliegt voorbij. In een mum van tijd zitten we al op het 30KM punt. Het laatste stuk merk ik wel dat het tempo eigenlijk net iets te hoog voor mij ligt, maar cruisen in het groepje is erg lekker.

Op post drie ontmoet ik W&M! Heel tof om fans te hebben. Zoals 's ochtends al aangegeven was, zit er een pond op 33KM. Willem, die zelf deze post bemant, zegt ons dat we het niet redden. Nog 15min voor 3KM en dat is inderdaad best hard doorlopen. Kort afscheid van W&M (ik zal ze zo weer zien) en ik ren met gevulde CamelBag achter de groep aan. Omdat ik er niet in geloof dat we die pond halen, doe ik geen moeite om ze bij te pakken en ik neem wat te eten. Er wordt toch nog lekker doorgelopen door mijn medelopers en ook ik verhoog mijn tempo. Ik moet er niet aan denken dat zij wel de pond redden en ik niet. En dat moet ik dus niet denken, ik ga de hoek om en zie de pond net vertrekken. Mijn groep springt nog net aan boord (tot grote ergernis van de pondbestuurder) en ik red dat niet meer... ik zie het gebeuren en word ineens heeeel moe. Ik ben vreselijk teleurgesteld. W probeert me op te beuren met de woorden: "misschien is het 'ment to be'", maar daar geloof ik niet in. Ik zit flink te balen, mentaal kapot en benen voelen als plumppudding. Twintig minuten wachten in het gras. W&M zijn hartstikke lief voor me en proberen me op te beuren. Als ik even later het pondje op ga ben ik mentaal een stuk frisser alleen die benen zijn nog loodzwaar.

Aan de overkant cruise ik nu in mijn eentje verder - de andere ultralopers op de boot hebben net een ander tempo. Na een KM of 5 a 6 zie ik in de straat mijn groepje vanaf de andere kant komen. Ik ben helemaal verbaasd want er zit toch geen heen-en-weer-stuk in het parkoers? Mijn achterbuurman vertelt me dat dat klopt - ze hebben ruim 20min verkeerd gelopen. Mijn moraal is weer opgepoetst, ik zit immers weer in een groep en hun moraal is geknakt omdat we weer allemaal bij elkaar zitten. W had dus toch gelijk. M loopt nu zo'n 100m voor mij - al snel lopen we bij elkaar. Verzorging zoeken we zelf op door een cafe binnen te schieten. Lekker koel water getapt en daarna mijn hoofd onder de kraan gestopt. Het is inmiddels middag en die zon brandt er flink op los. De officiele post vier zit net verderop op zo'n 39KM. Ondanks dat ik het fijn vind om samen met M te lopen, zit ik helemaal stuk. Die CamelBag doet gewoon pijn, maar zonder lopen is ook geen optie.

Bij een tweede pond onderweg hoef ik gelukkig geen twintig minuten te wachten - sterker nog, hij vertrekt meteen als we aan boord stappen. Aan de andere kant van het water is een waterkraan - ook hier weer heerlijk afgekoeld en CamelBag gevuld. Vanaf nu maakt het me eigenlijk allemaal niets meer uit; pijntjes voel ik niet meer, ik heb geen zin om mij druk te maken over die CamelBag - ik zit in een flow. Mijn diesel gaat aan, langzaam maar gestaag blijf ik doorrennen. Na zo'n 15KM samen lopen met M (hij iets sneller dan ik maar hij wandelt af en toe) hoor ik geen voetstappen meer achter mij. Kwartier later komt 'n SMSje - hij moet helaas uitstappen vanwege buikklachten. Mijn diesel is ondertussen op stoom - de laatste post is in zicht. Bekertje cola naar binnen, snel CamelBag weer vullen en ik loop door. Tempo is niet hoog maar ik kan nu wel continue blijven rennen. Ik ben nu in mijn eentje en doodsbenauwd om een pijl te missen dus bij elk kruispunt loop ik met mijn neus op het asfalt op zoek naar de pijl. Nog een laatste keer het water over, nu over een lange voetgangersbrug en daar ga ik Diemen weer in. Nu moet ik er wel bijna zijn, sjonges wat ben ik moe! De laatste KM gaan over een klinkerweg, auw daar heb ik eigenlijk geen zin meer in want het voelt niet prettig voor mijn vermoeide enkels. Dus weer tempo aangepast en krachtige tred ingezet. Ik zie een lange rechte weg voor mij - zou dit het laatste stuk zijn? Ik durf het bijna niet te geloven en houd in het achterhoofd de gedachte dat ik misschien nog wel 3KM moet lopen. Geen idee waar ik ben ten opzichte van het eindpunt. Maar gelukkig is dit toch wel het laatste rechte end - ik herken het postkantoor, daar omheen, linksaf straat in en daar is het LAT-gebouw al. Een eindsprint kan ik niet meer trekken maar ik ren wel meteen door naar binnen om mij af te melden. 7.09.22 wordt mijn eindtijd op mijn oorkonde die ik kort daarna mee naar huis mag nemen. Nog even nakletsen op de stoep voor het gebouw - cola erbij en herstelshake. Wat een beleving, wat een ervaring - het is gekkenwerk. Wie mij een maand geleden zou zeggen dat ik op een zaterdag ff ruim 60KM zou rennen, zou ik voor gek hebben verklaard. Hier zit ik dan op de grond met benen die al stijf beginnen te worden, te genieten van het ultra-gevoel. Dat gevoel kan ik niet onder woorden brengen, dat moet je zelf meegemaakt hebben!

61.3

2009-07-02T10:19:00.000+02:00

Zaterdag is het zover: mijn debuut als ultraloopster. Die ochtend start ik om 9:00 in Diemen voor een rondje Amsterdam over 61,3KM. Gekkenwerk - ik heb geen idee waar ik aan begin. De afgelopen weken het langere duurwerk aangepakt; drie a vier uurtjes rennen heb ik wel verschillende keren gedaan. Hopelijk genoeg KMs in de benen om tot het einde aan toe te kunnen blijven rennen! Grote vraagteken voor mij is hoe lang ik erover zal gaan doen. Wat zal mijn cruise-snelheid zijn? Dat soort dingen doen er niet toe, maar voedingstechnisch vind ik het wel fijn om de tijdsduur te kunnen inschatten (calorieen te berekenen/plan op te stellen/koolhydraten meenemen etc). Het gaat om de beleving - toeren door polders, langs water - in een wijde omtrekkende beweging rond onze hoofdstad. Heb nu al zin in dit avontuur!
http://members.home.nl/funrunner3/pagina7.html

testing

2009-06-28T14:18:00.000+02:00

Vandaag mijn eerste duurrit gedaan met eigen brouwsel. Als ik langer dan twee uur sport dan wil ik graag naast energie, ook mijn eiwitten aanvullen. Vandaag 4 uur op de fiets gezeten, mooie rit naar Kinderdijk langs Lek, dus mooie testmogelijkheid. De drank heb ik 7:1 aangemaakt; 7 delen koolhydraten en 1 deel proteine. Deze mix was deels met bekende koolhydraten van High Five en met soya proteine. Prima te drinken onderweg; beetje matte smaak maar kan altijd nog smaakmaker aan toegevoegd worden. Nu aan de hersteldrank met half-om-half koolhydraten/proteine, beetje zout + magnesium erbij. Voor de optimale hersteldrank mis ik nog de calcium. Glucosamine ga ik niet gebruiken - het is niet wetenschappelijk bewezen dat dat werkt. Volgende week komt mijn maltodextrine binnen en dan kan ik echt mijn eigen mix gaan maken! Tot nu toe, goede resultaten in hongergevoel en herstelgevoel.

geen sport - wel voeding

2009-06-23T21:23:00.000+02:00

Vandaag rustdag gehouden wat betreft sport - maar me wel verdiept in sportvoeding. Normaliter koop ik van die dure potten poeders om mijn bidonnetjes mee te vullen tijdens trainingen. Koolhydraten als voornaamste bestanddeel van die poeders. Maar met het mooie weer fiets ik wat langer door de polder, ren wat langer door het bos dus moet mijn voeding aangepast worden. Koolhydraten aanvullen met eiwitten voor snellere energielevering en sneller herstel - dat klinkt als muziek in de oren. Echter die combi in zo'n pot poeder is nog een stukje duurder en de samenstellingen van de verschillende merken zijn zo verschillend. Tijd om een expert in te schakelen: sportmaatje Maryka maakt haar eigen voeding en weet alles van mengverhoudingen. Complete recepten voor basis energiedrank, energiedrank voor de lange training en hersteldrank heeft ze geblogt. Op basis van haar tips heb ik nu bestellingen geplaatst voor de ingredienten om mijn eigen sportvoeding te maken. Ik houd jullie op de hoogte met het mengen+experimenteren+testen!

Foto: Hawai 2006, Marc van der Kort

blaren

2009-06-20T20:32:00.000+02:00

Tis toch van de gekke - loop je een wedstrijd zit de onderkant van je voeten onder de blaren. Vandaag was het weer zo ver; een halve marathon in/rondom Montfoort. Prachtig vlak parkoers door de polder met veel (tegen)wind. De eerste helft was grotendeels (schuin) wind mee, dus lekker laten rollen. Je raadt het al - de tweede helft was een stuk zwaarder. Dit werd een positieve split van maar liefst drie minuten langzamer in de tweede helft. Tijdens de race merkte ik het nog niet zo, maar eenmaal over de finish voelde ik mijn blaren flink! Het zal er gek uitgezien hebben dat ik half mank op de buitenkant van mijn voeten rond liep. Die blaren werden goed gemaakt met de mededeling dat ik derde dame was. Altijd leuk een podiumplek!

done it

2009-05-17T17:50:00.000+02:00

Afgelopen zaterdag heb ik spontaan een halve triathlon gedaan. Spontaan omdat ik wilde genieten van de race - gelukkig lukte dat! Tijd interesseerde me niet; doel was bewust ontspannen sporten. Vrijdagavond reisde ik al af naar Zeeland - ik was te gast bij het 3team en mocht bij hen in de cottage op camping Linda overnachten.

Om 10:10 stond ik in Kruiningen aan de rand van het zwembad. In mijn baan lagen de latere nummer 1, 2 en 5. Er werd dus knetterhard gezwommen; maar dat gaf mij vrij baan om mijn 2500-tempo te pakken. Echter, ik had geen idee hoe hard/langzaam dat tempo zou zijn. Dit jaar heb ik nog maar weinig zwemmeters gemaakt. Gelukkig was ik gehuld in mijn nieuwe wetsuit dus dat leverde wel wat (drijf)gemak. Reeds na 40 minuten zat ik weer op de badrand - stuk sneller dan ik had durven vermoeden!

Huphup naar de fiets rennen over lang stuk tapijt. Helmpje op, schoenen aan en wegwezen voor 80KM stoempen. Kruiningen ligt in Zeeland en daar waait het altijd. Zaterdag was geen uitzondering, sterker nog de wind was pittig. Bochtig parkoers over dijk en viaduct, door polder en dorpen - vier ronden totaal. Het fietsen op de race-fiets was ook iets dat ik nog niet veel gedaan heb dit jaar - het aantal keren is op 1 hand te tellen. Bochten verliepen erg langzaam en niet geheel vlekkeloos en door die stevige wind durfde ik ook niet in mijn ligstuur. Maar toegegeven, elke ronde werd ik sterker en kreeg ik meer zelfvertrouwen, de bochten liepen in ieder geval steeds beterder... of zou het komen doordat ik in die laatste ronden deelnemers van de korte afstand kon inhalen?! Afijn, ik kwam met een goed gevoel van de fiets af.

Terug in het parc fermee mocht ik de fiets inleveren voor mijn loopschoenen. In het loopparkoers vier ronden van 5KM. Eerste ronde verkennen, tweede en derde ronde pijnlijke dode voeten en vierde ronde liep ik eindelijk lekker. Voor ik er erg in had, mocht ik al finishen! De laatste editie van Kruiningen had ik toch nog mooi mee gepakt.

Toegegeven, het smaakt stiekum naar meer..maar of het dan weer zo relaxed en ontspannen gaat, is wel de vraag.. Want zo achteraf is de verleiding groot om de race te analyseren. Belangrijker is dat ik mijn doel heb bereikt. Nu weer lekker door met sporten!

fotocredits: http://www.3team.nl/

..ijspret..

2009-01-11T20:52:00.000+01:00

Schaatsen op Nieuwkoopse Plassen..
Sjonges wat een mooi dagje was het vandaag! Ik had het niet kunnen bedenken dat ik vandaag over de Rijn en Ziende naar de Nieuwkoopse Plassen zou schaatsen om aldaar een rondje richting Noorden te kunnen maken. Zonnetje erbij, gezellige koek+zopies onderweg en veeel mensen op de schaats!
Op 1 januari had ik voor het eerst sinds jaren weer mijn schaatsen onder gebonden - veel verwachtte ik er niet van want de laatste paar keren ging het schaatsen absoluut niet lekker. Veel te verkrampt op de schaats - zere voeten tot gevolg, terwijl de kramp eigenlijk tussen de oren zit. Flink irritant als je schaatsen een mooie sport vindt maar zelf te schijterig bent om te glijden. Goed voornemen voor 2009 om de ijzers toch weer ns uit het vet te halen. Op Nieuwjaarsavond waren het slechts een paar rondjes op de IJsbaan van Zwammerdam, maar de eerste schreden waren weer gezet en het ging warempel nog niet eens zo heel erg slecht. Vandaag was een bezoekje aan Nieuwkoop ons doel - met het windje in de rug en zonnetje in het gezicht ging het erg lekker. Mooi gladde ijsvlakte bracht ons snel naar Noorden; op de terugweg was het ijs af en toe flink kapot gereden, maar ook dat hoort erbij. Schaatskoorts - ook ik ben bevangen!!

..helaas gaat het dooien de komende dagen..

aloha captain of the love boat

2008-11-22T21:40:00.000+01:00

Feestjes zijn leuk - Hawaii is leuk => en dan ook nog met de kapitein van de Love Boat in feestelijke Hawaiiaanse sferen verkeren?! T E G E K...

Tattoo made by Legally Blond2

goed voor de huid

2008-11-18T16:04:00.000+01:00

Afgelopen weekend in de Ardennen wezen biken. Net als in Nederland was het ook daar regenachtig... dat leverde dus veel blubber, bagger en glijpartijtjes op. Helemaal niet erg, want modderbaden zijn goed voor de huid!

Enne ondanks/dankzij die prut heb ik flinke lol!!

actiefoto Spaarndam

2008-11-04T17:06:00.000+01:00

nummer 259 in actie in Spaarndam - zie die heerlijke blauwe lucht in de achtergrond!!

gladde ondergrond

2008-11-02T18:18:00.000+01:00

Met het zonnetje aan de hemel was het vandaag een prachtige dag om door de blubber te crossen... In Spaarndam was er een glad + nat parkoers uitgezet rondom wielerbaan Wheelerplanet. De wedstrijdloopsters mochten 2 ronden van 2,4 afleggen.

Niet echt snel parkoers over de natte blaadjes en modderpaadjes - maar wel erg mooi en we troffen perfect loopweer met veel zon en weinig wind. Eerste ronde was verkennend en de tweede ronde was, ietwat langzamer, glibberend over gladgetrapte paadjes. Onderweg wat boompjes vastgepakt voor het scherpe bochtenwerk. De laatste meters voor de streep nog even hard aanzetten want vanuit het achterveld kwam een man met een felle eindsprint. Helaas moest ik hem voor laten gaan, desalniettemin kwam ik na ruim 23 minuut met een voldaan gevoel over de meet. Wat is crossen door de bossen toch lekker - dat ga ik weer vaker doen deze winter!!

2008-10-20T17:31:00.000+02:00

in actie tijdens de Maliebaanloop (zie blog gister)

foto gemaakt door Fred van Mook (hij moest wel een paar keer roepen voor ik een glimlach te voorschijn toverde..grijns)

..vliegende staartjes bij deze snelheid..
fotocredit is voor Michel Reij

hard rennen

2008-10-19T17:53:00.000+02:00

Het was alweer een tijdje geleden maar vandaag moest het er weer van komen - een stukje hard rennen. Deze keer had ik me vooringeschreven en kon ik mij al een week voorbereiden op deze wedstrijd. Helaas sloeg halverwege de week mijn goede gevoel om in keelpijn en vermoeidheid. In de regen naar huis fietsen afgelopen woensdag had me de das omgedaan (uhm, had ik toen maar een das gehad dan had ik geen kou gevat..). Afijn, na het verorberen van een halve fles verzachtende keelsiroop durfde ik het toch aan. 10KM over de Maliebaanloop in Utrecht!! De kortademigheid viel mee en de vele bekenden die mij aanmoedigden hielden mij op de been. Een strakke race met een kleine negatieve split maakten mijn dag goed. Netto eindtijd 45.07! Fotocamera's heb ik onderweg nog gespot - dus komende dagen verwacht ik daar nog wel leuke shots van (ik heb een poging gedaan om te lachen naar de klikkende camera!).

Nu op de bank mijn blaar verzorgen - dat hoort ook bij de feestvreugde!

pirineos

2008-10-14T16:27:00.000+02:00

De afgelopen weken ben ik druk geweest met mijn dagboek over de TransPirineos - een ATB-tocht van de Middellandse Zee naar de Atlantisch Oceaan dwars door de Pyreneeen.
Lees meer over de eerste dag van deze fantastische tocht!

Dag 1. Llançà – Espolla
Na anderhalve dag autorijden komen we aan in Llançà, een Spaanse plaatsje net over de grens aan de oostkust. Dit wordt onze startplaats van de Transpirineos. Allereerst een goede parkeerplaats vinden voor de auto die we hier ruim twee weken gaan achter laten. Fietskleding aan en onze rugzak inpakken. In de beschrijving van de tocht staat dat de etappes soms erg lastig en technisch zijn, dus wordt aangeraden geen fietstassen mee te nemen. Het zonnetje schijnt, we smeren ons in en vertrekken naar de zee. Hier gaat de tocht écht beginnen. Voeten in de Middellandse zee en fiets in de handen!

van start...

2008-09-29T11:04:00.000+02:00

dit is dan mijn eerste blog - uit nieuwsgierigheid ga ik me ook in de blogwereld begeven..eens kijken hoe lang ik dat vol houd, verwacht niet elke dag een blog van mij zo serieus wil ik het bloggen niet aanpakken..