Uit de comfortzone

Weert, zondagmiddag 20 mei, 14:45uur.. ik hoorde geen 'pang' maar de zwemmers gingen er toch vandoor. Ik lag redelijk voorin dus ik sloot snel aan en met flink wat waterpolo-slagen (hoofd boven water) legde ik de eerste paar 100 meter af. Om me heen werd het rustiger dus zocht ik het midden van de vaargeul op en zwom langs de lijn naar de boei. Mooi keerpunt, meteen door naar de oever en terug peddelen. Haven in, trap op, 75meter rennen en plons weer het water in voor de tweede ronde.

Vele gedachten waren in mijn hoofd al rond gegaan maar ik was wel erg relaxed. Doel voor vandaag was op het randje van de 'pijn' te gaan zitten; echt pijn is het niet maar net zo tegen kramp aan op vol vermogen deze OD afleggen. Maar tja, ik was relaxed... Er lag een man op mijn voeten te tikken, maar echt fel werd ik daar ook niet van. Misschien was het mijn dag niet en had ik een te ontspannen weekend achter de rug in Susteren met clubbies.

Haven inzwemmen, trap op, meteen wetsuit uit en rennend naar Parc Fermee. Mwah, nu ik mijn wetsuit uit had gedaan had ik wel iets meer spirit. Dit voorjaar had ik mij wat meer gefocussed op het fietsen, aangezien daar vorig jaar niets van terecht was gekomen. Fietsweekend met vrouwenwielrennen.nl, fietsen in Sauerland - dus ik was erg benieuwd hoe mijn fietsbenen ervoor stonden. 

Zeven rondes totaal en dat zonder teller is best lastig bij te houden; horloge biedt uitkomst. Eerste ronden gingen niet echt soepel maar ik kon wel tegen die 'pijngrens' aanzitten, beter gezegd, ik fietste dusdanig hard dat ik net geen kramp kreeg. In ronde 4 en 5 ergerde ik mij aan een man die dan weer in mijn wiel zat en dan weer voor mij ging fietsen op een langzamer tempo. Ik werd fel en riep: "Benen stil!" toen hij weer in mijn wiel zat; maar het was te laat.. de knop ging om en ik ging er vandoor. Dit was het zetje dat ik nodig had, nog iets meer power op die benen en na bijna 1:10 mocht ik van de fiets af - 40KM afgelegd, ik was tevree. Maar ik was er zeker nog niet klaar mee, nu kwam het onderdeel dat mij op het moment het beste ligt: hardlopen! Vijf ronden en elke ronde ging ik soepeler en sneller rennen - heerlijk. Geen enkele aanmoediging nodig, geen enkele irritatie nodig om mij sneller te doen gaan. Na 2:24 en nog wat kwam ik over de finish - wat een lekkere wedstrijd en het viel me reuze mee om buiten mijn comfortzone te sporten - dit smaakt naar meer!

OD: 2:24:18, 4e dame overall, 1e dame D40; gezwommen in ORCA wetsuit; gefietst op Cannondale en gelopen op de KSwiss K-Ruuz 1.5

Fotocredits: Vasco Verlaan en Inge Hornis

Triatlonstress

Zondag 20 mei is het zo ver – mijn eerste triatlon van dit jaar. Ik sta aan de start van de OD in Weert: 1,5KM zwemmen, 40KM fietsen en 10KM hardlopen. De laatste keer voor mij was op hetzelfde parkoers van deze stadstriatlon in 2010. Voor mij geldt dit als een korte afstand, echt een heel korte afstand dus snel zal het niet gaan. Maar dat neemt niet weg dat het een goede training is om wat meer hardheid op te doen; als dieselzijnde heb ik heel veel moeite om meteen vanaf het begin tempo te maken. Zondag mag dat dus gebeuren, vanaf de start tegen de pijngrens aan zitten en niet terug laten zakken naar mijn comfortzone.

Gister voor het eerst mijn wetsuit weer ns aangetrokken; we zitten een weekend in Susteren in de buurt van een klein meertje. Daar wat baantjes getrokken en geconcludeerd dat het best mee viel met de kou van het water. Gister en vandaag ook wat kilometers door de heuvels getoerd – voelde goed. Maar tja, het rennen… dit jaar al wel wat wedstrijden gelopen maar allemaal minimaal 2x zo lang en geheel of gedeeltelijk onverhard. Daarnaast heb ik vorige week mijn schoenen van KSwiss binnen gekregen en tja, waarop ga ik zondag rennen? Vandaag alle vier op een rijtje gezet en rondjes gerend. Eigenlijk valt er geen foute keuze te maken want ze lopen allemaal goed. De keuze is op de allerlichtste schoenen gevallen, eens kijken of ik daar hard op kan lopen.. 

Ultratrail in Surister – Belgie

Een kleinschalige wedstrijd in een klein dorp in de Ardennen – klinkt goed. Er wordt op zaterdag en zondag gelopen over verschillende afstanden; je kunt een combi maken van ongeveer 80, 60, 40, 30KM per dag. In januari schrijf ik me al in; de verleiding is groot om er echt een ultra-weekend van te maken, iets van 60 en 40KM. Maar ik laat me door mijn enthousiasme niet meeslepen en kies verstandig: de twee kortste afstanden 30 en 25KM.

Zondag 13 mei – 25.000 horizontale meters, 700 verticale meters in 2:27; Adidas Kanadia

In tegenstelling tot de meeste hardloopwedstrijden, loop je hier van A naar B. Dat betekent dat we ’s ochtends met de bus gedropt werden en we via pijlen en linten terug konden komen. Voor de 30KM werden we in hartje Spa gedropt. Briefing in het Frans, groepsfoto en we konden met 50 mens aftellen tot de start. Klein stukje rennen en daarna ging het pad steil omhoog met trappen. Tempo eruit en kuiten op slot, dus terug naar wandelen en kuiten los schudden. Achteraf bleek dit het enige straffe klimmetje te zijn van deze dag – nagenoeg alles heb ik kunnen rennen/dribbelen nadien. Er was op deze 30KM een verzorgingspost – na 5KM kwam deze al… dat betekende 25KM zonder en daar had ik niet echt op gerekend. Ik had voor deze ‘korte afstand’ alleen mijn fuel belt van Salomon meegenomen; 2x 250ml water en 200ml ananasgel van Marcel. Op rantsoen rennen dus! Het was niet heel erg warm dus daar had ik geluk mee. Vanwege de hoogtemeters (1300) had ik ingezet dat ik er minimaal 3:15 over zou doen. Nog geen drie uur onderweg en ik zag Surister in de verte; tempo aanzetten om onder drie uur te eindigen bleek valse hoop..ik mocht nog een lusje buitenom voor ik de finish overdenderde. Heerlijk hard trail gelopen, veel harder dan verwacht en heel erg genoten onderweg.

Zaterdag 12 mei – 30.000 horizontale meters, 1300 verticale meters in 3:04; Adidas Kanadia

Zondagochtend 6:00uur gaat de wekker weer – dag twee van de Grand Trail des Lacs & Chateaux. Vandaag 25KM met slechts 700+ hoogtemeters. Ik zette in op een tijd van binnen de 2,5uur – relatief minder hoogtemeters dus dat zou toch moeten kunnen? Vandaag werd ik in Hockai uit de bus gezet. Briefing in het Frans, groepsfoto en we mochten van start. Deze keer een glooiend pad naar beneden om lekker warm te draaien. De eerste lichte klim, langs de rivier omhoog, kwam me bekend voor. Gisteren denderde ik nog lekker hard naar beneden – nu ging het erg lastig omhoog over de losse keien. Ik merkte dat mijn enkels nog stijf waren van de dag ervoor. De route was totaal anders dan die van zaterdag; toen renden we voornamelijk door bos en over boerenpaden tussen weilanden door. Vandaag waren het halve moerassen die we overstaken van pol naar pol, een modderige hoogteweg en heidegebieden; konden we gister de plassen nog ontwijken, vandaag was er geen ontkomen aan..meerdere keren tot de enkels door de plassen denderen. Vandaag dan wel minder hoogtemeters maar het parkoers was veel technischer dus ik was maar net binnen de 2,5 uur binnen.

Merrell

Als natural runner ben ik altijd nieuwsgierig naar nieuwe schoenen en wil altijd graag alles uitproberen. Natural runner ben ik niet altijd geweest; althans tot een paar jaar geleden liep ik als vanzelfsprekend op stevige anti-pronatieschoenen. Ik zak namelijk behoorlijk door mijn voetboog dus dat moest uiteraard verstevigd worden. Dat ik altijd al op mijn voorvoet liep was blijkbaar niemand opgevallen en ik kwam er pas een paar jaar geleden achter dat ik helemaal niet zo erg blij werd van die zware schoenen. Ik had neutrale schoenen en daar rende ik eigenlijk ook best lekker op, dus ik ging daar verder mee experimenteren. Lichter en neutraler werden mijn volgende schoenen en ik kon gemakkelijker lopen. Twee jaar geleden rende ik voor het eerst op de FREE van Nike – heerlijk! Uiteraard heb ik dat ook op moeten bouwen maar ik wist nu in welke richting ik het wilde zoeken; mijn voeten willen vrijheid en beweeglijkheid.

Naast de FREE run, ren ik op FiveFingers, Adidas Boston, FREE 3.0; gebruik ik Kanadia trailschoenen van Adidas in de bergen en de Pegasus Trail op de Hollandse trails. Erg benieuwd ben ik dan ook hoe de Merrells lopen in mijn achtertuin – onverhard maar niet erg heuvelig.

Vrijdagavond, half uur voor de zon ondergaat, trek ik de Merrells aan. Heerlijk comfortabel aan de blote voet; de elastische band aan de achterkant van de schoen zorgt voor een goede fit zodat je enkel er niet uitglipt. Met de veter kun je de schoen op de wreef aantrekken; de voorvoet is lekker breed zodat je voet zich wat kan spreiden om zelf balans te zoeken tijdens het rennen. Kortom, een stukje erop wandelen voelt al heerlijk aan. Maar vanavond ga ik met de Merrells het bos in.

Vanuit huis is het een paar honderd meter over de weg – even wennen aan het lichte gevoel en het tikken van het Vibramrubber op het asfalt. En daarna op de onverharde paden – boomstronken, takjes en eikels ontwijkend zoals ik gewend ben op de FiveFingers. Maar ik kom er al snel achter dat ik eigenlijk niet hoef te ontwijken; de zool gemaakt van Vibramrubber is iets stijver dus is de onderkant van je voet minder gevoelig voor uitstekende dingen. Tevens is de voetboog licht voorgevormd, dit geeft een heerlijk gevoel van een goed passende schoen zonder dat het ten koste gaat van de flexibiliteit bij het landen (het natuurlijke inzakken van de voetboog).

Net voor mij schiet er een reetje over het pad – ik wordt uit mijn flow gehaald en realiseer me dat ik al een half uur onderweg ben. Van richting veranderen en terugrennen voor het te donker wordt om in het bos te lopen. Een stuk paardenpad gaat prima – lichte tred met hoge frequentie en je merkt amper dat het rul zand is. Binnen uur sta ik weer voor het huis – heerlijk gelopen en geen last van pijntjes, schuurplekken, verkrampingen of iets dergelijks.

Het weekend erop ga ik naar Sauerland; overdag stukje fietsen en ’s avonds stukje lopen. Deze keer geen vlakke route maar de nodige hoogtemeters. Achter ons huisje ligt wat hoger op de berg een mooi bos om te verkennen. Het pad omhoog is wat aan de steile kant en op de Merrells heb ik er meer moeite mee. Ik ben al geen klimmer (korte achillespezen) en dus moet ik al heel snel alleen op de voorvoet lopen om boven te komen – mijn kuiten zijn binnen no time opgeblazen. De fietstocht overdag heeft de spanning al lichtjes opgebouwd dus dat hielp niet echt mee. Gelukkig worden de paden wat minder steil en mijn kuiten al wat warmer en soepeler. De afdalingen gaan deels over bospad maar ook over stenen paden – hier heb ik echt grote moeite mee. Geen demping en vlakke schoen, dus ik houd me flink in qua tempo. Ook het pad met losse stenen ging erg langzaam (zowel omhoog als omlaag); het zorgde voor mij voor teveel instabiliteit. De volgende ochtend voelde ik wel mijn kuiten en achillespezen van dit stukje rennen. Uiteraard (ahum) weerhoudt mij dat niet ervan om de tweede avond weer richting bos te rennen. Nu kost het me nog iets meer moeite om op gang te komen, maar ik krijg de kuiten weer los en ren heerlijk over de bospaden. De afdalingen over asfalt en losse stenen gaan nog steeds niet lekker.

In mijn achterhoofd had ik nog de gedachte om de Koning van Spanje trail (30KM in Limburg) met de Merrells te lopen – bij verschillende trails heb ik mensen op Merrells zien rennen. Maar helaas, het gaat in de heuvels niet lekker genoeg om vol vertrouwen aan de start te staan; mijn lichaam is er nog niet sterk genoeg voor. Terug naar mijn eigen bos in de achtertuin om meer te wennen, want hardlopen op de Merrells ga ik zeker vaker doen.

Koning van Spanje

Vorig jaar was ik bij de eerste editie van deze trail en ik vond m fantastisch. Dus dit jaar wilde ik weer graag aan de start staan. Er zijn maar weinig trails in NL en dit parkoers heeft ook best wat hoogtemeters. Tegenover de ruim 30KM staan ruim 500 hoogtemeters genoteerd; vorig jaar precies goed voor mij om deze trail rennend te voltooien – nergens wandelen en dat is heel wat voor mij (ik ben geen beste klimmer). Dit jaar ben ik iets minder op de loopKMs gericht, maar naar verwachting wel getraind genoeg om weer rennend boven te komen en denderend naar beneden te gaan.

De wedstrijdvoorbereiding dit jaar was helaas wat anders dan vorig jaar; toen zaten we de avond er voor nog aan heerlijke Limburgse biertjes en sliepen we op de Gulpenerberg. Dit jaar stond de wekker vroeg om ’s ochtends vanuit Utrecht naar het zuiden te rijden. Het was namelijk baggerweer en dat lonkte niet om een nachtje te bivakken. Vanuit droog Utrecht reden we naar regenachtig Limburg – onderweg zakte het kwik nog een aantal graadjes tot deze bleef hangen op de 7 graden. De regen was de afgelopen dagen met enige regelmaat gevallen dus het parkoers was nat, modderig en blubberig. Een trailschoen met profiel was een must!

Net als vorig jaar vertrekken we over wat breder parkoers richting de ‘Koning van Spanje’; daarna gaat het over in voornamelijk single track. Na zo’n 8KM door de rivier; daar waar we vorig jaar nog met een natte schoen wegkwamen, was het dit jaar met beiden onderbenen door het water heen ploegen. Rest van het parkoers was niet zo zeer technisch als gewoon heel modderig. Dus constant corrigeren, kleine pasjes nemen en vol grondcontact houden.

Uiteraard kwam ik weer langzaam op gang; halverwege had ik het gangetje er lekker in. Zoals gewoonlijk begon de race voor mij weer in de tweede helft. Onderweg overigens flink wat bekenden gezien; zowel rennend als fotograferend naast het blubberparkoers. Opvallend veel lopers van de Transalpine liepen mee – erg leuk om die in NL tegen te komen. Dus hier en daar werd er ook nog wat gekletst onderweg. Ondanks de blubber kwam ik toch nog binnen de drie uur binnen – doel bereikt, vieze kuiten en erg tevreden! Een mooie voorbereiding voor volgend weekend, dan mag ik twee dagen achter elkaar hardlopen in de Ardennen, met wel wat meer hoogtemeters.

Adidas Kanadia –  2:56:02uur – 30.600 verticale meters - 600+ hoogtemeters Fotocredits: Timo De Boer en Bjorn Paree

Das ist ja toll!

Aangezien de eerste fietshoogtemeters in Limburg goed bevallen waren, durfde ik het wel aan om in het Koninginneweekend richting Sauerland af te reizen. Bad Fredeburg, iets ten westen van Winterberg, was de bestemming. Fiets- en loopspullen mee om mooie trainingskilometers te maken. Op de Marco Polo kaart zochten we wat mooie witte weggetjes uit om in de omgeving te toeren.

·       

Temperatuur voelde goed en we vingen onze eerste rit aan in korte mouw en broek; uiteraard met de arm- en beenstukken in de achterzak.. we waren nog niet echt gewend aan mooi weer.. De zon brandde flink, dat werd oppassen voor onze melkwitte armen en benen. In het dorp zat een apotheek en bij toeval konden we via de dienstdoende arts een fles zonnebrand kopen. Hij had ook al in de gaten dat anders de kans groot was dat we de volgende dag met verbrande ledematen langs zouden komen voor after sun.

De witte weggetjes bleken niet altijd even goed begaanbaar dus na een aantal keer uitgekomen te zijn op een onverharde weg, bestudeerden we de kaart nog een tikje beterder. Er zat een miniscuul verschil tussen de witte weggetjes; een fractie smaller betekende onverhard. Na drie keer omgekeerd te zijn, ging de rest van de rit heerlijk door het glooiende landschap. Pittige klims en een mooie hoogteweg hebben we verkend. Na gedane arbeid was het de hoogste tijd voor een, euh drie ijsjes!

·       

Ons appartement lag op een heuvel in Bad Fredeburg en achter deze kleine wijk lag een bos – dit bos moest uiteraard verkend worden te voet. Dus na het fietsen de loopschoenen uit en een straffe klim omhoog richting bos. Onze heuvel was geen gemakkelijke, ofwel steil omhoog ofwel steil naar beneden. Maar deze hoogtemeters konden we wel gebruiken voor onze trail binnenkort, de Koning van Spanje in Limburg begin mei.

Op Koninginneavond rijden we weer naar huis – geen oranje tompouce gegeten, niet naar de vrijmarkt geweest, geen aubade gehoord; wel heerlijke rust, hoogtemeters gemaakt en genoten van mooi landschap! 

Fietsbenen afstoffen

In januari had ik het tweede weekend van april al blauw omrand in mijn agenda gezet: vrouwenwielrennenweekend! In de regio Utrecht wordt er van februari tot en met augustus door een vrouwengroep elke week gefietst. Dit initiatief, vrouwenwielrennen, wordt ondersteund door de KNWU om meer vrouwen aan het wielrennen te krijgen. En het is een succesvol initiatief; dit weekend werd voor de 14^e keer georganiseerd en er waren 45 vrouwen op af gekomen – een record.

Door het ultralopen had ik de afgelopen jaren weinig KMs op de racefiets gemaakt. De laatste twee jaar was ik gemiddeld 1x op een fietstraining van het vrouwenwielrennen geweest – hoog tijd dus om daar verandering in te brengen. Mijn doel voor dit weekend was ‘het terugvinden van mijn fietsbenen’ – ze waren een beetje ondergestofd.

Op vrijdagochtend reed ik met Marloes uit Veenendaal richting Limburg, Epe. Meer vrouwen hadden hetzelfde gedaan en dus konden we met een groepje ’s middags een rondje in de omgeving verkennen. Het was heerlijk weer met een zonnetje erbij. Ontspannen reden we heuvelop en heuvelaf – het klimmen ging voor mijn doen niet eens zo onaardig.

Zaterdagochtend was de eerste officiële training van het weekend – een duurrit op praattempo met wat pit de heuvel omhoog. Met lichte regen vertrokken we maar gelukkig klaarde het aardig op. Er werd flink gekletst onderweg, alleen heuvelop was het wat stiller. Jammer genoeg was er ook voldoende tijd om te kletsen tijdens verwisselen van de lekke banden. Score lag bij thuiskomst op 6 stuks totaal.

Als triathlete kon ik het natuurlijk niet nalaten om ’s middags een rondje te rennen in, onder andere, het Bovenste Bos. Het crossen met de Nike FREE 3.0 over de onverharde paadjes vergde wel wat van mijn balanceerkunsten; de FREE’s waren in de modder spekglad..

Zondag reden we een duurrit van ruim vier uur; tijdens deze rit was de groep kleiner en waren we meer aan elkaar gewaagd. Er werd nu pittiger doorgereden; af en toe op het lint tegen de wind in, op de macht de kleine heuvels omhoog, op souplesse de langere heuvels. In het laatste uur stoempten we onder andere de IJzeren Bosweg en Cauberg op. In het laatste kwartier nog een ontiegelijke bui op ons hoofd gekregen, maar gelukkig konden we thuis snel douchen en opwarmen. Met zware bovenbenen en een zeer voldaan gevoel zetten Marloes en ik ’s middags de fietsen achterop de auto. Mijn doelstelling voor dit weekend heb ik bereikt: de benen zijn afgestofd en wakker geworden!